Co pokazują badania snu z użyciem noszonych czujników, od UT Austin po szwedzką aplikację

Artykuł opublikowany w Nature Scientific Reports to, według własnego biura prasowego UT Austin, najbardziej wiarygodna dotychczasowa weryfikacja związku między aktywnością fizyczną, jakością snu a zdrowiem psychicznym. To twierdzenie uczelni, a nie strony neutralnej. Należy to brać pod uwagę przy interpretacji wyników.

Dlaczego laboratorium było problemem

To, co faktycznie zrobili badacze, jest ważniejsze niż nagłówek. Wyposażyli 82 młodych dorosłych w nadgarstkowy tracker aktywności, który rejestrował ruch i tętno. Te sygnały posłużyły do szacowania okresów głębokiego snu NREM i snu REM. Osobna aplikacja na telefon zbierała dane o samopoczuciu zgłaszane przez użytkowników. Monitorowanie trwało tygodniami, w niektórych przypadkach miesiącami, w domach, biurach i podczas zwykłej codziennej aktywności, a nie jedną noc z elektrodami w klinice.

Benjamin Baird, asystent profesora psychologii i jeden z autorów, wyjaśnił ograniczenie, które projekt miał naprawić. „Można się wiele dowiedzieć z badań laboratoryjnych, ale oczywiście istnieją ograniczenia w studiowaniu wzorców snu poszczególnych uczestników w ciągu jednej nocy” – powiedział w opracowaniu UT Austin. „To nieznane, kliniczne otoczenie, które może być stresujące. A nie da się też obserwować zmian w czasie. Zawsze więc pojawiają się pytania o uogólnialność takiego projektu.”

Badanie odtworzyło kilka wyników już ustalonych w laboratoriach snu: zarówno niska, jak i umiarkowana do intensywnej aktywność fizyczna wiązały się z głębszym, bardziej regenerującym snem, a lepszy sen z kolei z większą energią i mniejszym stresem następnego ranka. Nowością była metoda pomiaru, nie kierunek efektu.

„Pokazaliśmy, że standardowy Fitbit, który może nosić każdy, a nie nawet drogi sprzęt naukowy, jest wrażliwy na tego typu miary architektury snu i w sposób, który wykazuje wyniki predykcyjne” – powiedział David M. Schnyer, współautor i kierownik Wydziału Psychologii.

Schnyer przedstawił implikacje szeroko: ten sam sprzęt konsumencki mógłby służyć do badania architektury snu w kontekście stylu życia, nastroju i zaburzeń nastroju poza laboratorium, co, jak mówił, ludzie mogli wcześniej uważać za niemożliwe. To twierdzenie dotyczące metody i to ono wymaga weryfikacji na innych dowodach.

Szerszy kierunek: sypialnie jako źródła danych

UT Austin nie jest odosobnione. Dziennikarz technologiczny ABC News, James Purtill, 24 września 2024 roku poinformował, że urządzenia do monitorowania snu podłączyły świat do badań nad snem, dając naukowcom dostęp do milionów godzin danych. Szwedzka aplikacja Sleep Cycle, z 2 000 000 aktywnych użytkowników nocą, wykryła populacyjny wzrost nocnego kaszlu w Nowym Jorku około tydzień przed potwierdzonymi przypadkami Omikronu, według Michaela Gradisara, dyrektora nauki w firmie.

Gradisar opisał też sen jako wczesny sygnał ostrzegawczy zdrowia ogólnie: „Sen to jedna z pierwszych rzeczy, które psują się w zdrowiu człowieka. To kanarek w kopalni.” Taka perspektywa pomaga zrozumieć, dlaczego konsumenckie urządzenia noszone, które spotykały się ze sceptycyzmem badaczy, takich jak Brazylijczyk Gabriel Pires, zbliżyły się do narzędzi klinicznych. Funkcja wykrywania bezdechu sennego w smartwatchu Samsung otrzymała amerykańską zgodę regulacyjną na początku 2024 roku po ośmiomiesięcznym przeglądzie, a zegarek Apple dostał takie samo pozwolenie we wrześniu 2024 roku, według ABC News.

Danny Eckert, dyrektor Instytutu Zdrowia Snu w Adelajdzie przy Uniwersytecie Flinders, powiedział ABC News, że monitorowanie w domu może przewyższyć obecny złoty standard. Współautorskie badanie z 2022 roku wykazało, że do połowy jednonocnych badań diagnostycznych w kierunku bezdechu sennego błędnie klasyfikuje ciężkość. „Jednonocne testy są bardzo szumne i nieprecyzyjne” – stwierdził. „Nigdy nie byliśmy w stanie precyzyjnie monitorować, co dzieje się z bezdechem sennym w domu. Teraz możemy to robić co noc przez tygodnie, miesiące i lata.”

Czego nadal nie wiadomo

Obok wyniku z UT Austin należą dwa zastrzeżenia. Po pierwsze, klasyfikacja snu w badaniu pochodziła z sygnałów tętna i ruchu, a nie z polisomnografii, czyli pomiaru opartego na elektrodach stosowanego w klinikach. Badacze argumentują, że urządzenie noszone jest wrażliwe na architekturę snu; nie twierdzą, że zastępuje kliniczne badanie snu. Po drugie, 82 młodych dorosłych to mała, wąska próba. W dostępnych materiałach nie ma informacji o replikacji w starszych lub mniej zdrowych grupach.

Strona komercyjna tej dziedziny rozwija się szybciej niż dowody. Dokumentacja nie zawiera wiarygodnych danych na temat tego, ile danych ze snu z urządzeń noszonych jest obecnie licencjonowanych lub sprzedawanych, ani ile z tych badań zostało niezależnie odtworzonych, więc te pytania pozostają otwarte. Co jest jasne z powyższych źródeł, to węższy zakres: miesiące ciągłych danych z taniego urządzenia nadgarstkowego mogą ujawnić wzorce, których nie pokaże jedna noc w klinice, a te same urządzenia przekraczają teraz granice regulacyjne wchodząc w diagnostykę.

Dla każdego, kto czyta nagłówek z UT Austin jako radę, praktyczny wniosek jest skromny i dobrze znany. Większa aktywność wiązała się z głębszym snem w tej kohorcie, a lepszy sen z lepszym następnym porankiem. Czy standardowy Fitbit może powiedzieć, które z tych dwóch powoduje drugie, to pytanie, na które badanie nie było zaprojektowane, by odpowiedzieć.