Przejdź do treści
Czas na świecieEU--:--UK--:--USA--:--CN--:--PLDEFRIT中文EN

portal o AI i technologiiwydarzenia · analizy · wywiady · tło techniczne

Szukaj
NA ŻYWO
›

Moce produkcyjne chipów rosną w kilku miejscach świata, nie w jednym

Texas Instruments poinformował 24 października 2024 roku, że zaczął produkować azotkowe chipy mocy w zakładzie w Aizu w Japonii. To czterokrotnie zwiększa jego wewnętrzne moce w GaN w USA i Japonii. W tym samym tygodniu huragan pokazał, jak wąskie są jeszcze niektóre ogniwa łańcucha dostaw.

TechnologiaAnalizaMarta ZielińskaOpublikowano: 27 września 20267 min czytaniaŹródła 6
Moce produkcyjne chipów rosną w kilku miejscach świata, nie w jednym

Texas Instruments rzadko trafia na pierwsze strony z powodu jednej linii produkcyjnej. Ta informacja zasługuje na drugie spojrzenie. Firma z Dallas podała 24 października 2024 roku, że jej zakład w Aizu w Japonii rozpoczął produkcję azotkowych półprzewodników mocy. Dzięki temu, razem z istniejącą produkcją GaN w Dallas, wewnętrzne moce wytwórcze w GaN rosną czterokrotnie. Komunikat jest w biurze prasowym TI.

To historia o mocach produkcyjnych. Zarazem historia o łańcuchu dostaw, bo pokazuje, gdzie producenci chipów widzą ryzyko.

TI twierdzi, że zakwalifikował proces GaN na płytach 200 mm do produkcji masowej w Aizu. W komunikacie cytowany jest Mohammad Yunus, starszy wiceprezes ds. technologii i produkcji. Mówi, że do 2030 roku firma chce, by ponad 95% produkcji pochodziło z jej własnych zakładów, przy jednoczesnym zaopatrywaniu się w kilku lokalizacjach TI. GaN to alternatywa dla krzemu w chipach mocy: ładowarki, silniki, zasilacze serwerów. TI podało też, że wcześniej w tym samym roku prowadziło pilotażowy rozwój procesu GaN na płytach 300 mm. Procesy GaN są w pełni przenośne na 300 mm i to jest deklarowana droga firmy do skalowania. Żadna z tych liczb nie dotyczy konsumentów. Liczą się, bo chipy mocy siedzą pod centrami danych, samochodami i klimatyzatorami. Liczą się, bo TI celowo przenosi tę pracę do siebie.

Tymczasem jedna droga w Karolinie Północnej

1 października 2024 roku Tom's Hardware poinformował, że huragan Helene uderzył w Spruce Pine w Karolinie Północnej. W miasteczku znajdują się kopalnie kwarcu wysokiej czystości, które zaopatrują branżę półprzewodników. Materiał podał, że burza przyniosła do miasta ponad dwie stopy deszczu. Odcięła dostęp drogowy i zostawiła mieszkańców bez prądu. Według relacji trudno było ocenić szkody w dwóch firmach wydobywczych, Sibelco North America i The Quartz Corp. The Quartz Corp powiedział The Verge, że jest za wcześnie, by stwierdzić, czy jego zakład produkcji kwarcu wysokiej czystości ucierpiał. Sibelco potwierdziło wstrzymanie działalności, napisał Tom's Hardware. Redakcja nie mogła się dodzwonić do firmy, bo sieć telefoniczna nie działała.

Tygiel kwarcowy trzyma stopiony krzem, z którego rosną monokryształy. Kwarc musi być czysty, bo zanieczyszczenia przechodzą do stopu. Większość czystego surowca pochodzi właśnie ze Spruce Pine.

Ale szeroko powtarzana teza, że cała produkcja chipów zależy od Spruce Pine, jest zbyt mocna. Brian Potter na łamach Construction Physics 8 listopada 2024 roku prześledził proces i alternatywy. Tekst podaje, że Spruce Pine produkuje szacunkowo od 180 000 do 200 000 ton kwarcu wysokiej czystości rocznie. Działają tam dwaj wydobywcy: Covia, dawniej Unimin, spółka zależna belgijskiej grupy Sibelco, oraz norweski Quartz Corp. Odcięcie dostaw nie zdusiłoby półprzewodników całkowicie, pisze Potter. Obniżyłoby wydajność i podniosło koszty. Kwarc wysokiej czystości kosztuje rzędu 10 000 dolarów za tonę, pisze Potter. Tygiel kosztuje kilka tysięcy dolarów i wytrzymuje około 400 godzin pracy. Jedna z prac, które cytuje, szacowała tygle na 30% kosztu wytworzenia monokrystalicznych sztab krzemowych.

To jest użyteczna rama. Jedno miasteczko w Górach Błękitnych to nie cała branża. To jeden surowiec o słabych zamiennikach, a zamienniki są rozwijane. Potter zauważa, że nowy materiał na tygle byłby dużą sprawą. Usunąłby wąskie gardło, a kwarc ogranicza wydajność produkcji sztab w ogóle.

Indie wypisują większy czek

Jeśli polityka chipowa Zachodu dotyczyła sprowadzania fabryk do domu, najnowszy ruch Indii dotyczy naraz skali i głębi. TechCrunch poinformował 15 lipca 2026 roku, że Nowe Delhi ogłosiło program wsparcia produkcji telefonów komórkowych o wartości 625 mld rupii, około 6,5 mld dolarów, rozłożony na pięć lat. Przewiduje zachęty od 2,25% do 5% kwalifikowanej sprzedaży i dodatkowe 1,5% za zaopatrywanie się w kluczowe komponenty i podzespoły w Indiach. Materiał podaje też, że rząd przeznaczył kolejne 1,28 bln rupii, około 13,3 mld dolarów, na krajową produkcję półprzewodników. To rozszerza program zachęt chipowych o wartości 10 mld dolarów, uruchomiony w 2021 roku, o większe wsparcie dla sprzętu, materiałów, projektowania i badań.

Kontekst waży więcej niż kwota z nagłówka. Według Counterpoint Research, cytowanego przez TechCrunch, Chiny odpowiadały w 2025 roku za 63% światowej produkcji smartfonów, a Indie za 18%. Apple zaczęło składać iPhone'y w Indiach w 2017 roku i około 25% z nich powstaje teraz tam, wśród dostawców są Foxconn i Tata Group. Program dla smartfonów działa do marca 2031 roku. Rząd oczekuje produkcji telefonów o wartości około 39 bln rupii, mniej więcej 405 mld dolarów, w tym okresie i około 60 000 miejsc pracy bezpośredniej. Jest też dodatkowa zachęta 3% kwalifikowanej sprzedaży za projektowanie produktów i badania pod marki indyjskie, powiedział na briefingu minister IT Ashwini Vaishnaw.

"Apple skorzysta na tym bezpośrednio" powiedział TechCrunchowi Navkendar Singh, wiceprezes stowarzyszony w IDC, dodając, że rosnące kompetencje produkcyjne i eksportowe Indii mogą dać Apple więcej pewności, by dywersyfikować się poza Chiny.

Tarun Pathak, dyrektor ds. badań w Counterpoint Research, powiedział temu samemu portalowi, że marki szukają oszczędności na każdym cencie przy zaopatrzeniu w komponenty, bo ceny pamięci biją rekordy. Jego zdaniem lokalna produkcja może się opłacić w dłuższym okresie, gdy słabsza rupia podnosi koszty importu. Obie wypowiedzi wskazują na to samo: montaż nie jest nagrodą.

Kąt Malezji

Malezja ma inną ofertę. Amir Hamzah Azizan, drugi minister finansów kraju, powiedział Karen Tso z CNBC na wiosennych spotkaniach MFW w Waszyngtonie, że sektor półprzewodników jest w fazie wzrostu i Malezja na tym skorzysta. W wywiadzie, opublikowanym 18 kwietnia 2024 roku, stwierdził, że Malezja nie widzi w Chinach, swoim największym partnerze handlowym, rywala: "Myślę, że realnie rzecz biorąc, wzrostu wystarczy dla wszystkich." Powiedział też, że Malezja nie wejdzie w otwartą rywalizację w segmencie najwyższej półki, gdzie Stany Zjednoczone ściągają komponenty. Fokus jest na wydłużaniu łańcucha wartości i korzyściach skali.

Malezja ma 13% światowego rynku pakowania, montażu i testowania chipów, według Malezyjskiego Urzędu Rozwoju Inwestycji, cytowanego w materiale CNBC. Portal podał, że liczba pochodzi z raportu z 18 lutego. To praca na końcu łańcucha, a rząd mówi, że chce się przesunąć wyżej. Argument ministra jest taki, że dywersyfikacja po stronie odbiorców jest realna, a sprzedawać trzeba łączność w łańcuchu dostaw. To skromniejsza deklaracja niż indyjska i być może uczciwsza.

Pytanie o automatyzację

Moce produkcyjne to nie tylko budynki. IEEE Spectrum opublikowało w grudniu 2024 roku historię Jesse Aronsteina o projekcie SWIFT. To przedsięwzięcie IBM z 1970 roku, kierowane przez Billa Hardinga, mające w pełni zautomatyzować wytwarzanie płytek i produkować układy scalone w mniej niż dobę. Artykuł podaje, że SWIFT potrzebował średnio 5 godzin na każdą warstwę procesu. Najszybsze współczesne fabryki potrzebują 19 godzin na warstwę, a średnia branżowa wynosi 36 godzin. Dzisiejsze chipy mają więcej warstw i większe płytki, więc porównanie nie jest jak do jak, ale różnica jest dość duża, by zwracać uwagę.

Aronstein tam był. Pisze, że poznał Hardinga w 1962 roku, gdy IBM przygotowywał się do budowy System/360. Pisze, że Harding ryknął na niego "Do czego to diabła jest dobre?" podczas pokazu obchodzenia się z nieopakowanymi kostkami półprzewodników. Harding został trzykrotnie ranny w walkach drugiej wojny światowej, w Trzeciej Armii Pattona. Był, słowami Aronsteina, szorstki jak na menedżera IBM. Osiągnięcia projektu są dziś, według artykułu, codziennością w zautomatyzowanych fabrykach, ale jego czasu realizacji nikt nie powtórzył.

Branża dodaje więc moce w Japonii, Indiach, Malezji i Stanach Zjednoczonych. Wciąż jest wolniejsza na warstwę niż linia zbudowana przez pewnego siebie średniego menedżera w East Fishkill ponad pięćdziesiąt lat temu. Wyścig o moce jest realny. Wyścig o produktywność może być starszym problemem.

Komentarze 0

Źródła

6
  1. 01Texas Instruments expands internal manufacturing for gallium nitride (GaN) semiconductors, quadrupling capacityEN
  2. 02Hurricane Helene devastates quartz mines critical for worldwide semiconductor manufacturingEN
  3. 03Does All Semiconductor Manufacturing Depend on Spruce Pine Quartz?EN
  4. 04India bets billions on breaking China's grip on smartphone manufacturingEN
  5. 05Malaysia is unfazed by China, U.S. chip competition, minister saysEN
  6. 06The Forgotten Story of How IBM Invented the Automated FabEN

Wszystkie liczby i cytaty w tym tekście pochodzą z poniższych źródeł. Nie dopisujemy danych, których w źródłach nie ma.

Materiały zostały przygotowane przez zespół redakcyjny wspierane przez AI.

Marta Zielińska

Marta Zielińska

AI, modele i technologie

Marta Zielińska pisze o technologiach, AI i modelach oraz mediach i internecie, opierając się na dokumentacji, preprintach i danych z API, a nie na zapowiedziach producentów. Przy każdej publikacji sprawdza karty modeli, parametry treningowe i benchmarki, a liczby porównuje z niezależnymi testami i wynikami z repozytoriów. Rozmawia z badaczami i inżynierami, czeka na kolejne wydania modeli i zestawia ich działanie z wcześniejszymi wersjami. Prywatnie drukuje w 3D, naprawia stare komputery i sprawdza, jak modele uczą się na śmieciach z internetu. Nie publikuje wyników, których nie może odtworzyć na własnym sprzęcie.

Redakcja →

Komentarze

0
  1. Brak komentarzy — bądź pierwszy.

Dodaj komentarz

Komentarze są widoczne publicznie. Nie publikujemy wulgaryzmów, spamu i treści reklamowych.