Ocean miał 100 dni rekordowego ciepła z rzędu, a pod spodem dziewiąty roczny rekord

Globalny ocean poza strefami polarnymi miał rekordowo wysokie średnie temperatury powierzchni przez 100 dni z rzędu. Seria trwała od 2 czerwca do 10 września 2026 r., wynika z danych Climate Reanalyzer z Climate Change Institute na Uniwersytecie Maine [10][11]. Każdego z tych dni średnia była wyższa niż w tym samym dniu we wszystkich latach w zapisie od 1982 r. [10][11].

To ma znaczenie, bo ciepło oceanu zmienia się w systemie klimatycznym najwolniej. Wyznacza punkt odniesienia dla siły burz, opadów, poziomu morza i ekosystemów morskich jeszcze długo po tym, jak jeden gorący rok zniknie z zapisu powierzchniowego [2][12].

Szczyt przypadł na sierpień. Globalne temperatury morza zwykle mijają swój marcowo-kwietniowy punkt najwyższy właśnie wtedy [12]. Copernicus zanotował 21,10°C 22 sierpnia. Climate Reanalyzer podał 21,18°C między 22 a 27 sierpnia [10][11]. The Guardian informował 24 sierpnia, że średnia temperatura powierzchni osiągnęła 21,1°C, najwyższą, jaką kiedykolwiek zarejestrowano dla światowych oceanów [12].

W środę przed tym progiem średnia spadła do 21,17°C. To wciąż 0,79°C powyżej średniej z lat 1991-2020. Było to też 0,95°C powyżej poziomu odniesienia z lat 1982-2010, według danych Climate Central cytowanych w relacjach o serii [9].

The Guardian podał 24 sierpnia, że szybko rozwijający się El Niño wzmacnia ten skok. Gazeta opisała zjawisko jako mające być najgorętszym od co najmniej stu lat [12]. Według niej przyniosło już ono niskie opady monsunowe w Indiach, duże pożary w Indonezji i większe zagrożenie pożarowe w Australii [12].

Zachary Labe, klimatolog z Climate Central, nazwał setny dzień "symbolem". Przekonywał, że dokładny wynik liczy się mniej niż seria, która za nim stoi. "Seria 99 dni w porównaniu ze 102 dniami nie zrobi dużej różnicy, jeśli chodzi o skutki" - powiedział [9].

Roczny rekord pod powierzchnią serii

Seria to powierzchniowy ślad wolniejszego, głębszego pomiaru. Badanie opublikowane 9 stycznia 2026 r. w "Advances in Atmospheric Sciences" objęło górne 2 000 metrów oceanu. Wykazało, że ta warstwa pochłonęła w 2025 r. o 23 zettadżule ciepła więcej niż w 2024 r. [2][3]. To wzrost o ponad 43% wobec 16 zettadżuli zanotowanych rok wcześniej [10][11].

Był to dziewiąty rok z rzędu z rekordową zawartością ciepła w oceanie. To najdłuższa taka sekwencja w zapisie instrumentalnym [3][7][8]. Przy badaniu pracowało ponad 50 naukowców z 31 instytucji badawczych. Korzystali z produktów obserwacyjnych z Chin, Europy i Stanów Zjednoczonych [3][4].

Ocean pochłania ponad 90% nadmiaru ciepła zatrzymywanego przez gazy cieplarniane [2][3][5].

Ogrzewanie nie rozkłada się równo. Około 16% powierzchni globalnego oceanu osiągnęło w 2025 r. rekordową zawartość ciepła. Mniej więcej jedna trzecia znalazła się wśród trzech najcieplejszych lat [3][4]. Najszybciej ocieplały się oceany tropikalne, południowy Atlantyk, północny Pacyfik i Ocean Południowy [3][4].

W dłuższej perspektywie przegląd Carbon Brief szacuje wzrost zawartości ciepła w oceanie od 1940 r. na około 500 zettadżuli [1].

Ciepło, które wraca jako pogoda

Cieplejsza woda powierzchniowa oddaje do powietrza więcej pary wodnej. Badanie z 2025 r. powiązało to z konkretnymi zdarzeniami: rozległymi powodziami w dużej części Azji Południowo-Wschodniej, suszą na Bliskim Wschodzie oraz powodziami w Meksyku i na północno-zachodnim wybrzeżu Pacyfiku [4].

Lista burz z 2025 r. obejmuje huragan Melissa, cyklony tropikalne Senyar i Ditwah oraz tajfuny w Wietnamie i na Filipinach [5]. Był to też dopiero drugi rok w historii pomiarów, w którym w basenie Atlantyku były co najmniej trzy huragany kategorii 5 [2].

Morskie fale upałów też się wydłużyły. Samantha Burgess z unijnej służby Copernicus Climate Change Service powiedziała, że liczba dni z morskimi falami upałów na świecie wzrosła ponad trzykrotnie od początku lat 90. [12]. Blisko połowa morskich fal upałów od 2000 r. nie zdarzyłaby się bez zmiany klimatu, wynika z badania z marca 2025 r. W pierwszej połowie 2026 r. fala upałów objęła ponad 80% oceanu [9].

Rafy płacą za to najwyższą cenę. Raport z 2025 r. wykazał, że 80% ciepłowodnych raf koralowych doświadczyło bezprecedensowych fal upałów, bielenia i obumierania [2]. Cieplejsza woda podnosi też poziom morza przez rozszerzalność cieplną, zauważyło badanie z 2025 r. [4][12].

Ocean nie jest tylko pochłaniaczem ciepła. W raporcie State of the Global Climate Światowa Organizacja Meteorologiczna podaje, że w ostatniej dekadzie wchłonął 29% emisji dwutlenku węgla z działalności człowieka. Woda morska staje się przez to kwaśniejsza, a plankton i koralowce mają trudniej z budową szkieletów [5].

Liczby i miejsca, w których się nie zgadzają

23 zettadżule trudno objąć głową, więc badania je przekładają. To mniej więcej 37 lat globalnego zużycia energii pierwotnej na poziomie z 2023 r., około 620 eksadżuli rocznie [3][4]. Synteza Carbon Brief podaje ten sam roczny przyrost jako 39 razy całe roczne zużycie energii przez ludzi [1]. Live Science i ScienceAlert przedstawiają to jako 12 bomb z Hiroszimy wybuchających w oceanie co sekundę [5][7].

Przekłady się różnią, bo różnią się porównania, a nie sam pomiar ciepła. Zbiory danych stojące za liczbą zawartości ciepła w oceanie wskazują na ten sam rekord 2025 r. [3][4].

Z temperaturą powierzchni jest trudniej. Globalna średnia temperatura powierzchni morza w 2025 r. była trzecia najwyższa w zapisie, około 0,5°C powyżej średniej z lat 1981-2010. Była niższa niż w 2023 i 2024 r., gdy El Niño ustąpił La Niñie [3][4].

Dwa główne zbiory danych rozchodzą się też przy szczycie z sierpnia 2026 r. Copernicus zanotował 21,10°C 22 sierpnia, a Climate Reanalyzer 21,24°C 23 sierpnia [9].

Co dalej

Labe powiedział, że rekordowe temperatury prawdopodobnie utrzymają się na podwyższonym poziomie "z uwagi na stan nasilającego się El Niño" [10][11]. To jest otwarte pytanie. Nikt nie rozdzielił, ile ciepła w 2026 r. pochodzi od El Niño, a ile od trendu pod spodem. Jedno nakłada się na drugie.

Sam trend się nasila. Tempo ocieplania oceanu podwoiło się między latami 1960-2005 a 2005-2025 r. [9].

Dla zapisu powierzchniowego Carbon Brief prognozuje, że 2026 r. wypadnie około 1,4°C powyżej poziomu przedindustrialnego. To dałoby mu miejsce między drugim a czwartym najcieplejszym rokiem w zapisie [1]. Dla porównania w 2025 r. średnia z ośmiu niezależnych zbiorów danych wyniosła około 1,44°C, a rok był drugi lub trzeci najcieplejszy [1].