Trzy modele płacenia wydawcom: Google, Cloudflare i Microsoft

Trzy duże firmy testują równolegle sposoby wynagradzania serwisów za korzystanie z ich treści przez systemy AI. Każda proponuje inną logikę.

Program Google’a płaci wtedy, gdy treść serwisu „znacząco przyczyniła się” do wygenerowania odpowiedzi: w Gemini, w AI Overviews i w trybie AI Mode. Udział jest zaproszeniowy, a uczestnik może się wycofać w dowolnym momencie z poziomu Search Console. Poza samą decyzją o przystąpieniu serwis nie ma jednak wpływu na warunki. Google podkreśla, że to dopiero faza uczenia się i dodatek do programów, które już płacą za treści: pilotażu News AI z ponad 200 publikacjami, europejskiego programu partnerskiego dla ponad 5,5 tys. redakcji oraz News Showcase z ponad 2,8 tys. tytułów w 33 krajach.

Rozliczenie za użycie

Cloudflare obsługuje sieciowo około 20 proc. stron na świecie. Firma zaczęła od blokowania robotów AI domyślnie, a potem zbudowała wokół tego mechanizm rozliczeniowy. Model „pay-per-crawl”, czyli opłata za wejście robota, pozostaje w zamkniętej becie. Cloudflare przesuwa jednak akcent na „pay-per-use”, czyli wynagrodzenie za moment, w którym treść pojawia się w odpowiedzi AI i realnie tworzy wartość. Równolegle firma udostępniła wydawcom panel widoczności AI (AI visibility dashboard). Pozwala on śledzić, jak często materiały wydawcy trafiają do odpowiedzi ChatGPT czy Claude’a.

Chodzi o to, żeby serwis mógł być odkrywalny, nie oddając treści za darmo, tłumaczyła dyrektor ds. strategii Cloudflare Stephanie Cohen.

Trzecia droga to marketplace. Microsoft ogłosił 3 lutego 2026 roku Publisher Content Marketplace, miejsce licencjonowania treści premium na potrzeby odpowiedzi Copilota. W tle działają jeszcze modele oparte na podziale przychodów (Perplexity, ProRata) oraz klasyczne, ryczałtowe umowy licencyjne, jak porozumienie OpenAI z News Corp.

Kto ma kontrolę

Najważniejsza różnica nie dotyczy stawek, których zresztą nikt nie publikuje, ale punktu kontroli. W modelu Google’a wydawca decyduje tylko o wejściu i wyjściu, a wycena należy do kupującego. W modelu Cloudflare wydawca sam ustawia barierę: blokuje albo przepuszcza. Negocjuje wtedy z pozycji ograniczonego dostępu. Marketplace przenosi relację na poziom umowy, w której przedmiotem jest konkretny pakiet treści.

Praktyka pokazuje, że siła negocjacyjna bierze się dziś z niedoboru, nie z prawa. Cloudflare nazywa to wprost „wiarygodnym niedoborem”: wydawcy, którzy blokują dostęp, raportują, że rozmowy licencyjne przyspieszają. Dotyczy to także małych tytułów. Cloudflare podaje przykład lokalnych serwisów, które szacują, że przychody z licencji mogą przewyższyć przychody reklamowe.