Zautomatyzowana fabryka IBM z lat 70. robiła układ w jeden dzień. Dziś trwa to tygodnie
W 1970 roku menedżer IBM Bill Harding zaczął budować w pełni zautomatyzowaną linię produkcji płytek krzemowych, która miała wytwarzać układy scalone w mniej niż dobę. Projekt SWIFT to osiągnął: średnio 5 godzin na jedną warstwę procesu, podaje IEEE Spectrum. Najszybsze dzisiejsze fabryki potrzebują 19 godzin na warstwę.

IEEE Spectrum opisało historię projektu SWIFT w numerze z grudnia 2024. Najkonkretniejsze w tym tekście jest zestawienie liczb. Średnia w branży to 36 godzin na warstwę procesu, podaje artykuł, wobec 5 godzin w SWIFT. Współczesne układy mają więcej warstw i większe płytki, a sam proces jest bardziej złożony. IEEE Spectrum przekonuje, że te czynniki nie zamykają różnicy.
Harding kierował grupą Manufacturing Research w IBM w East Fishkill w stanie Nowy Jork. W IBM pracował od trzech lat, gdy w 1961 powstał Components Division. Potem przejął odpowiedzialność za sprzęt potrzebny do produkcji przyrządów półprzewodnikowych do System/360.
Kierowany przez niego projekt SWIFT opierał się na sektorach. Każda obudowa mieściła cały sprzęt do obróbki płytek potrzebny na jeden odcinek produkcji między naświetleniami wzoru litograficznego, wynika z diagramu patentowego z 1973, który reprodukuje IEEE Spectrum.
Co naprawdę pokazuje zestawienie czasów
Porównanie nie jest czyste i IEEE Spectrum samo to przyznaje. Dzisiejsze fabryki pracują na płytkach wielkości małych pizz i wykonują znacznie więcej warstw. SWIFT pokazał zasadę konstrukcji, nie porównanie jeden do jednego. Zautomatyzował przemieszczanie i grupowanie kroków procesu. Nie ustawiał ręcznych stanowisk w szereg na miesiąc pracy z przerwami.
Wtedy układy pamięci przechodziły przez dziesiątki ręcznych stanowisk w ciągu mniej więcej miesiąca. Czy tę zasadę da się dziś posunąć dalej, to osobne pytanie i artykuł na nie nie odpowiada. Zauważa tylko, że wiele rozwiązań z SWIFT jest dziś powszechnych. Jego czasu realizacji nie udało się nikomu wyrównać.
Współczesna gospodarka opiera się na jednej drodze w Spruce Pine w Karolinie Północnej.
Construction Physics zacytował to zdanie ekonomisty Ethana Mollicka. Wskazuje ono na drugą połowę historii o zdolnościach produkcyjnych: materiały. W Spruce Pine dwie firmy wydobywają kwarc o wysokiej czystości, z którego robi się tygle do procesu Czochralskiego. To Covia, spółka zależna Sibelco, oraz The Quartz Corp. W tym procesie polikrzem topi się powyżej 1 400 stopni Celsjusza i wyciąga w monokrystaliczne sztaby.
Construction Physics szacuje, że Spruce Pine produkuje od 180 000 do 200 000 ton kwarcu o wysokiej czystości rocznie. Przywołuje dane z 2013 o 80 000 tonach na świecie w przypadku wszystkich gatunków kwarcu. Kwarc o wysokiej czystości kosztuje rzędu 10 000 dolarów za tonę. Tygle wytrzymują około 400 godzin pracy, a piec zużywa ich 20 do 25 rocznie.
Jedna z prac cytowanych przez Construction Physics podawała, że tygle odpowiadają za 30% kosztów produkcji monokrystalicznych sztab krzemu.
Wąskie gardło jest prawdziwe, apokalipsy nie ma
Construction Physics zachowuje tu ostrożność. Kwarc ze Spruce Pine nie jest niezastąpionym zwornikiem. Alternatywy nie są jeszcze opracowane, nie są całkiem tak dobre i nie są tak tanie. Odcięcie dostaw nie zatrzymałoby produkcji półprzewodników całkowicie, ale wydajność by spadła, a koszty wzrosły. Trwają badania nad nowymi źródłami i nowymi materiałami na tygle.
Huragan Helene dał temu argumentowi test na żywo pod koniec 2024. Tom's Hardware podał 1 października, że burza zrzuciła na Spruce Pine ponad dwie stopy deszczu. Odcięła drogi i zostawiła mieszkańców bez prądu. Sibelco potwierdziło wstrzymanie działalności, podawał materiał. The Quartz Corp powiedział The Verge, że jest za wcześnie, by stwierdzić, czy ucierpiał ich zakład produkcyjny. Ponawiane próby kontaktu z Sibelco nie udawały się, bo telefonia nie działała.
Zdolności produkcyjne to więc nie tylko kwestia tego, jak szybko pracuje linia albo ile pieniędzy wyłoży rząd.
Indyjski rząd zatwierdził w lipcu 2026 około 6,5 mld dolarów na produkcję smartfonów, podał TechCrunch. Zatwierdził też mniej więcej 13,3 mld dolarów na półprzewodniki. Chiny nadal miały 63% światowej produkcji smartfonów w 2025, a Indie 18%, według Counterpoint Research.
Texas Instruments podał w październiku 2024, że produkcja w jego fabryce GaN w Aizu w Japonii poczwórnie zwiększy wewnętrzne moce firmy w tej technologii. Każda z tych liczb zależy w którymś momencie od tygla.
Źródła
5- 01IBM invented semiconductor manufacturing automationEN
- 02Does All Semiconductor Manufacturing Depend on Spruce Pine Quartz?EN
- 03Hurricane Helene devastates quartz mines critical for worldwide semiconductor manufacturingEN
- 04India bets billions on breaking China's grip on smartphone manufacturingEN
- 05Texas Instruments expands internal manufacturing for gallium nitride (GaN) semiconductors, quadrupling capacityEN
Wszystkie liczby i cytaty w tym tekście pochodzą z poniższych źródeł. Nie dopisujemy danych, których w źródłach nie ma.
Materiały zostały przygotowane przez zespół redakcyjny wspierane przez AI.
Komentarze
0- Brak komentarzy — bądź pierwszy.