Kto jest właścicielem danych zawodnika: FIFA mówi, że FIFA

FIFA dołączyła do opisu półautomatycznego spalony pytania i odpowiedzi. Jedno zdanie stoi tam bez ozdobników: wyłącznym właścicielem danych śledzenia i danych z piłki zebranych przez system jest FIFA. Kiedy jedenaście osób w polu karnym, dwanaście kamer pod dachem stadionu i czujnik w piłce pracują razem, owoc zbiera federacja. Nie klub, nie zawodnik i nie nadawca.

To nie drobiazg proceduralny. Dane z meczu stały się aktywem, które można sprzedawać, a rynek zdążył się wokół tego ułożyć. Genius Sports dostarcza dane, wideo i usługi integralności ligom, bukmacherom i mediom. Obsługuje ponad 300 marek bukmacherskich i przekazuje dane oraz transmisje z ponad 240 tysięcy wydarzeń rocznie. Kluby i ligi podpisują umowy nie na sprzęt, lecz na prawa do danych.

Biometria poza boiskiem

Drugi obieg danych powstaje poza rozgrywkami. Catapult zatrudnia około 580 osób i współpracuje między innymi z Realem Madryt, Chelsea i La Liga. Noszone czujniki tej firmy mierzą obciążenie organizmu zawodnika w trakcie treningów i meczów. Ten zbiór jest znacznie bardziej wrażliwy niż statystyka podań.

Chińska analiza rynku sportowego poświęca temu osobny akapit. Zwraca uwagę, że gdy w jednej imprezie zbiera się dane dziesiątek tysięcy zawodników i widzów, rośnie ryzyko naruszeń. Postuluje stworzenie ram zarządzania danymi, które jasno określą własność oraz granice użycia. Autorzy używają mocnego sformułowania: chodzi o to, by zawodnik nie stał się „człowiekiem przezroczystym dla danych”.

Trzy strony, jedno pytanie

Spór ma co najmniej trzy strony. Liga i organizator traktują dane jako element produktu, którego wartość chcą kontrolować. Klub widzi w nich przewagę szkoleniową i transferową. Zawodnik ma w nich zapis własnego ciała, którego nie kontroluje. Często nawet nie wie, komu go sprzedano.

Analogia ze sportem akademickim w USA jest wymowna. Tam również pojawiło się pytanie o to, kto odniósł korzyść z czyjejś pracy i obrazu. Odpowiedź przyszła dopiero pozwem zbiorowym i ugodą na 2,75 miliarda dolarów, zatwierdzoną w czerwcu 2025 roku. Ugoda otwiera uczelniom dzielenie się przychodami z zawodnikami.

Dopóki regulamin nie mówi, czyj jest pomiar, ten pomiar należy do tego, kto postawił kamerę.

Wniosek jest prosty i niewygodny. Rozwój technologii w sporcie nie zatrzyma się, bo daje sędziom dokładność, a ligom pieniądze. Bez rozstrzygnięcia własności danych każde kolejne wdrożenie powiększy zbiór aktywów o nieuregulowanym statusie prawnym. Każdy nowy czujnik, każda nowa kamera. Federacje już odpowiedziały na to pytanie dla siebie. Zawodnicy jeszcze nie.