Moc i chłodzenie wyznaczają teraz twarde granice centrów danych, na Ziemi i na orbicie
1 października Google wystrzeli satelitę eksperymentalnego z czterema układami TPU, około jednym kilowatem paneli słonecznych i systemem chłodzenia, który może pracować tylko mniej więcej 15 minut naraz. Na Ziemi Waszyngton przeznaczył właśnie 1,9 mld dolarów federalnych na modernizację sieci, co ma odblokować 23 gigawaty mocy.

W tym tygodniu, w odstępie jednego dnia, pojawiły się dwie historie, które wyglądają na niepowiązane, dopóki nie spojrzy się na liczby. Jedna dotyczy satelity wielkości lodówki. Druga około 1 500 mil linii przesyłowych. Obie dotyczą tego samego problemu: centra danych przerosły systemy zasilania i chłodzenia, które miały im służyć.
Zacznijmy od satelity. Pierwszy statek testowy w ramach Project Suncatcher, nazwany MVP, ma wystartować 1 października na pokładzie rakiety SpaceX Falcon 9 w ramach misji Transporter-18, donosi Ars Technica. W środku są cztery własne akceleratory AI TPU firmy Google. Panele słoneczne dostarczają około jednego kilowata, co według Ars wystarcza mniej więcej do zasilenia kuchenki mikrofalowej albo suszarki do włosów.
To nie jest centrum danych. To pojedynczy serwer na orbicie, z problemem fizycznym w zestawie.
Problem chłodzenia, w kosmosie i na Ziemi
Akceleratory AI wydzielają dużo ciepła, a w próżni znacznie trudniej się go pozbyć. Nie ma powietrza, które można przepuścić przez radiator. Systemy radiatorowe w kosmosie istnieją, ale jak podaje Ars Technica, są projektowane do odprowadzania stosunkowo niewielkich ilości ciepła w porównaniu z tym, co produkuje krzem AI. Google rozwiązuje to warstwą plastycznego materiału przewodzącego ciepło, który łączy układy z aluminiowymi i miedzianymi rurami cieplnymi. Rury odprowadzają ciepło do radiatora, a ten wypromieniowuje je w kosmos.
Nawet z takim układem cztery układy mogą pracować tylko przez mniej więcej 15 minut, po czym muszą się wyłączyć i pozwolić radiatorom nadgonić. Tom's Hardware, powołując się na The New York Times, podaje tę samą wartość i dodaje, że układy będą wymagały okresowych restartów, żeby zresetować błędy bitów wywołane promieniowaniem. Satelita ma obsługiwać zapytania AI przez maksymalnie rok i pozostawać na orbicie do sześciu lat, zanim wejdzie w atmosferę, choć Ars pisze, że ten pierwszy test potrwa tylko kilka miesięcy.
Google nie udaje, że to produkt. James Manyika, starszy wiceprezes firmy ds. badań, powiedział Timesowi: "Szczerze mówiąc, nie spodziewamy się, że w najbliższych latach będziemy mieli cokolwiek użytecznego w działaniu." Porównał ten wysiłek do prac Google nad samochodem bez kierowcy, które firma testowała "jakieś 15 lat, zanim cokolwiek się pojawiło".
Zwróć uwagę, czego w tym obrazie brakuje: argumentu o kosztach. Wysyłanie pojedynczego serwera na orbitę, żeby oszczędzić na ziemskim chłodzeniu, nie jest, przy dostępnych liczbach, oczywiście tańsze niż zbudowanie chłodzenia na miejscu. Celem eksperymentu jest ustalenie, co się zepsuje.
Na Ziemi wąskim gardłem jest sieć
Ziemska wersja tego samego problemu pojawiła się w tym tygodniu w ogłoszeniu amerykańskiego Departamentu Energii. Resort poinformował, że przeznaczy 5,25 mld dolarów na poprawę sieci, z czego 1,9 mld dolarów to środki federalne, a 3,35 mld dolarów to wkład własny, w ramach 31 projektów w 26 stanach. The Register podał 25 września, że program, prowadzony w ramach inicjatywy SPARK z pieniędzy z programu GRIP, ma odblokować co najmniej 23 gigawaty dodatkowej mocy.
Mechanizm ma znaczenie. Projekty nie dodają mocy wytwórczych. Polegają na wymianie przewodów albo przebudowie ponad 1 500 mil linii przesyłowych oraz na wdrożeniu technologii usprawniających sieć, takich jak czujniki i urządzenia do kontroli przepływu mocy, na 21 000 mil infrastruktury. Innymi słowy, wyciskanie więcej z przewodów, które już istnieją. Sekretarz energii Chris Wright powiedział w oświadczeniu, że inwestycje "pozwolą wyciągnąć więcej z infrastruktury, którą już mamy, przesyłać więcej prądu przez sieć i dostarczać energię dostępną, niezawodną i bezpieczną". Resort twierdzi, że program poprawi niezawodność i obniży koszty prądu dla około 100 000 000 Amerykanów.
The Register pisze wprost, że to może nie wystarczyć. Przytacza ostrzeżenie agencji Moody's z początku września, że tempo budowy centrów danych przewyższa szybkość, z jaką amerykańska sieć może dodawać potrzebne moce. Moody's szacuje, że zużycie prądu przez centra danych w USA osiągnie 426 TWh do 2030 roku, czyli prawie dwukrotność wartości z 2025 roku. Ta luka jest powodem, dla którego branża wydaje pieniądze na małe reaktory modułowe, energię geotermalną i ponowne uruchamianie starzejących się elektrowni jądrowych, a także dlaczego producenci układów, tacy jak Nvidia, naciskają na centra danych, które w razie potrzeby mogą oddawać moc do sieci, podaje The Register.
Dlaczego same odnawialne źródła tego nie zasypią
Często zakłada się, że czysta energia rozwiązuje problem podaży. Data Center Knowledge opisał granice tego argumentu w tekście, który wciąż jest najjaśniejszym wyjaśnieniem tego ograniczenia. Produkcja wiatru i słońca zależy od pogody, więc obiekt zasilany energią słoneczną potrzebuje alternatywnego źródła w pochmurne dni, a farma wiatrowa może nie dawać dość megawatów, gdy jest bezwietrznie. Energia geotermalna działa niezależnie od pogody, ale wymaga specjalistycznych instalacji i większych nakładów początkowych; w ten sposób powstaje mniej niż 0,5 procent prądu w USA.
Magazynowanie to druga połowa problemu. Jeśli obiekt nie ma ogromnych baterii, nadmiaru prądu z wiatru, słońca czy geotermii nie da się zatrzymać. Albo się go zużyje, albo się go traci. Praktyczny skutek, jak ujmuje to Data Center Knowledge, jest taki, że zasilanie centrum danych wyłącznie czystą energią zwykle wymaga budowy instalacji wytwórczych o znacznie większej łącznej mocy niż ta, której obiekt potrzebuje przez większość czasu, albo uzupełniania nieczystą energią w szczycie.
To wszystko nie czyni czystej energii bezcelową. Pozyskanie choćby 20 procent energii obiektu ze źródeł odnawialnych to cięcie emisji dwutlenku węgla związanych z produkcją energii o 20 procent, a połączenie tego z rozwiązaniami na rzecz efektywności, takimi jak chłodzenie cieczą i inteligentne zarządzanie mocą, daje mierzalną różnicę. To po prostu nie sprawia, że sieć staje się opcjonalna.
Wątek egzekwowania prawa
Gdy prądu z sieci brakuje, operatorzy szukają obejść, a czasem te obejścia łamią prawo. New Jersey nakazało w tym tygodniu operatorowi jednego z największych planowanych centrów danych na wschodnim wybrzeżu zapłacić 1,1 mln dolarów kary za potajemne zainstalowanie i uruchamianie generatorów gazowych z naruszeniem stanowej ustawy o kontroli zanieczyszczenia powietrza, podała Ars Technica 24 września.
DataOne wpadła po dochodzeniu The Guardian i Floodlight News w sierpniu, które ujawniło nagranie z drona termowizyjnego pokazujące 45 z 62 generatorów gazowych w pracy. Żaden nie miał pozwoleń wymaganych dla generatorów o mocy 37 kilowatów lub większej, mimo pracy z mocą 1 982 kW, ponad 50 razy powyżej stanowego limitu. Departament Ochrony Środowiska New Jersey zauważył, że takie generatory emitują dwutlenek węgla, tlenki azotu, tlenek węgla i inne zanieczyszczenia ze spalania, które mogą pogarszać astmę, wywoływać zawały serca i powodować przedwczesne zgony.
Komisarz departamentu Ed Potosnak nazwał tę decyzję "zdecydowanie największą, jaką kiedykolwiek podjęto wobec centrum danych w New Jersey" i powiedział, że centra danych nie będą "budowane ani eksploatowane bezkarnie w tym stanie". Firma ma 45 dni na złożenie wniosków o pozwolenia albo zaprzestanie działalności, ale może dalej pracować na silnikach, dopóki o nie się stara. Rzecznik DataOne powiedział The New York Times, że firma złoży wnioski o pozwolenia i "nie zgadza się" z karą, dodając, że przechodzi na ogniwa paliwowe o niskiej emisji.
Mieszkańcy okolic obiektu w Vineland nie są usatysfakcjonowani. Nichole Gardner z lokalnej organizacji non-profit Sustain SJ powiedziała Ars, że kara jest "niewystarczająca, zarówno kwotowo, jak i pod względem egzekwowania". Tiffany Leone-Vespa, która mieszka w tej okolicy od 18 lat, powiedziała Timesowi: "Czym oddychaliśmy, odkąd zaczęli uruchamiać te generatory bez pozwoleń?"
Co łączy te dwie sprawy
Eksperyment na orbicie i kara w New Jersey leżą na dwóch przeciwległych końcach tego samego ograniczenia. Google sprawdza, czy zdoła uciec od ziemskich limitów zasilania i chłodzenia, opuszczając planetę, i przekonuje się, że ciepło wciąż jest ciepłem, a kilowat kilowatem. DataOne to skutek tego, co się dzieje, gdy operator uzna, że sieć może poczekać, a pozwolenia nie. Departament Energii próbuje kupić czas wymianą przewodów. Według szacunku Manyiki, cytowanego przez Tom's Hardware, Google ma około 15 lat, żeby przejść od serwera z czterema układami do pełnego centrum danych. Moody's daje amerykańskiej sieci pięć lat na prawie podwojenie ilości prądu dostarczanego centrom danych. Te dwa zegary nie tykają w tym samym tempie.
Źródła
5- 01Google's first Suncatcher orbital data center test launches October 1EN
- 02Google's orbital AI data center test packs four TPUs and 1,000W of solar powerEN
- 03Uncle Sam coughs up $1.9B for grid upgrades as datacenters hit a power wallEN
- 04Why You Can't Power Your Data Center Only With Renewables – But Should Try AnywayEN
- 05New Jersey fines data center $1.1M after drone pics expose 62 gas generatorsEN
Wszystkie liczby i cytaty w tym tekście pochodzą z poniższych źródeł. Nie dopisujemy danych, których w źródłach nie ma.
Materiały zostały przygotowane przez zespół redakcyjny wspierane przez AI.
Komentarze
0- Brak komentarzy — bądź pierwszy.