Indie dodają 13,3 mld dolarów do dopłat dla chipów, Malezja wspina się w łańcuchu wartości

Dwa rządy, dwa różne zakłady o tę samą branżę. Nowe pieniądze Indii rozszerzają program dopłat dla chipów wart 10 mld dolarów, uruchomiony w 2021 roku, o czym pisze TechCrunch. Więcej wsparcia trafia do sprzętu do produkcji chipów, materiałów, projektowania i badań. Program produkcji telefonów, który mu towarzyszy, działa pięć lat, od teraz do marca 2031 roku, i wypłaca od 2,25% do 5% wartości sprzedanych smartfonów, plus dodatkowe 1,5% za komponenty i podzespoły pozyskane w Indiach.

Rząd zakłada produkcję telefonów o wartości około 39 bln rupii, czyli mniej więcej 405 mld dolarów, w tym okresie oraz około 60 000 miejsc pracy bezpośrednio w fabrykach.

To scenariusz oparty najpierw na montażu i Indie mówią wprost, gdzie są. W 2025 roku Chiny odpowiadały za 63% światowej produkcji smartfonów, a Indie za 18%, podało Counterpoint Research w rozmowie z TechCrunch. Navkendar Singh, wiceprezes stowarzyszony w IDC, opisał tę zmianę jako przejście od „montować więcej” do „głębi, badań i przechwytywania lokalnej wartości”.

Malezja trzyma się swojej części rynku

Malezja gra po przeciwnej stronie tego samego problemu. Jej drugi minister finansów, Amir Hamzah Azizan, powiedział Karen Tso z CNBC na wiosennych spotkaniach MFW w Waszyngtonie, że sektor półprzewodników jest w fazie wzrostu, a Malezja na tym skorzysta.

„Myślę, że w gruncie rzeczy wzrostu wystarczy dla wszystkich”, powiedział, dodając, że Malezja nie postrzega Chin, swojego największego partnera handlowego, jako rywala w tym sektorze.

Kraj ma 13% światowego rynku usług pakowania, montażu i testowania chipów, wynika z lutowego raportu Malezyjskiego Urzędu Rozwoju Inwestycji, na który powołuje się CNBC. To praca na końcu procesu, a rząd chce przesunąć się wyżej w łańcuchu wartości. Amir Hamzah ujął strategię bez ogródek: Malezja nie wejdzie „na sam koniec wyścigu w najwyższej kategorii, tam gdzie być może USA dostarczają wszystkie części”.

Oba kraje ustawiają się wokół łańcucha dostaw, który porządkuje się od lat. Napięcia handlowe między USA a Chinami skłoniły firmy do dywersyfikacji działalności, a minister stwierdził, że odbiorcy końcowi robią teraz dokładnie to. Malezja kusi łącznością i skalą, a nie najnowocześniejszą logiką.

Pytanie o moce, na które nikt nie odpowiada szybko

Nowe fabryki buduje się latami i za ogromne pieniądze, a surowce też nie są błahe. Tom's Hardware pisał w październiku 2024 roku, że huragan Helene odciął Spruce Pine w Karolinie Północnej, gdzie znajdują się jedyne na świecie kopalnie ultraczystego kwarcu. Spadło tam ponad dwie stopy deszczu, a drogi były nieprzejezdne. Kopalnie mają tam dwie firmy: Sibelco North America i The Quartz Corp.

Brian Potter na łamach Construction Physics przekonywał, że zależność jest prawdziwa, ale przeceniana. Tygli kwarcowe są potrzebne w większości produkcji półprzewodników, a Spruce Pine dostarcza większość kwarcu, ale istnieją alternatywy, które jego zdaniem nie są jeszcze rozwinięte, nie są całkiem tak dobre i nie są całkiem tak tanie. Odcięcie dostaw nie zatrzymałoby chipów całkowicie. Obniżyłoby wydajność i podniosło koszty.

To mniej dramatyczna wersja rozbudowy mocy. Rządy mogą obiecywać miliardy i stawiać cele, ale ograniczenia siedzą w kopalniach, tyglach i czasie życia tygla wynoszącym około 400 godzin. 13,3 mld dolarów Indii dotyczy szczytu tego stosu. Dół się nie ruszył.