Starship leci na orbitę, Wielka Brytania tworzy eskadrę kosmiczną, a fotowoltaika mieści się na 22 akrach

Okno startowe otworzyło się o 8:15 czasu wschodniego, 7:15 czasu lokalnego, w należącym do firmy miasteczku Starbase w Teksasie i trwało 75 minut, relacjonowało CNBC 28 września. Oto sedno sprawy: rakieta, którą firma wysłała w powietrze 13 razy, ani razu nie próbując wejść na orbitę, teraz ma okrążyć Ziemię.

\n\n

SpaceX nie doszedł do tego sam. Federalna Administracja Lotnictwa powiedziała CNBC mailowo, że 26 września wydała „licencję na start i operacje powrotu w ramach lotu SpaceX Starship Super Heavy Flight 14”. To czternasty test całego zestawu. Obok próby wejścia na orbitę SpaceX planuje rozmieścić 26 najnowszych satelitów Starlink V3. Zbudowano je w zakładzie firmy w Redmond w stanie Waszyngton i wyposażono w panele słoneczne o dwukrotnie większej mocy niż w poprzednich generacjach.

\n\n

Dlaczego orbita ma znaczenie dla bilansu

\n\n

Starship to ściana nośna biznesplanu SpaceX. Materiały CNBC wykładają arytmetykę wprost. Starlink, segment Connectivity, był w drugim kwartale największą i jedyną dochodową częścią firmy. SpaceX ma dziś na orbicie około 11 000 aktywnych satelitów, podczas gdy konkurent Eutelsat OneWeb około 650. Rakieta to jedyny sposób, w jaki firma może dokładać do tej flotylli w tempie, jakie sobie założyła.

\n\n

Podczas sierpniowej telekonferencji wynikowej Elon Musk powiedział: „Nie jest wykluczone, że w pewnym momencie Starlink dostarczy większość internetu na świecie, przynajmniej w krajach, w których wolno nam działać, a to zdecydowana większość krajów”. SpaceX wszedł na giełdę w czerwcu w największym IPO w historii i jest teraz wyceniany na około 2 000 000 000 000 dolarów. Dyrektorka operacyjna Gwynne Shotwell powiedziała na początku tego miesiąca podczas All-In Summit, że firma zamierza też użyć Starshipa, by umieścić „superkomputery w kosmosie”, wysyłając na orbitę „satelity obliczeniowe AI” w 2027 roku.

\n\n

Żaden z 13 wcześniejszych lotów testowych nie miał dotrzeć na orbitę, podaje CNBC. Firma przygotowuje też Starshipa do dużego lotu testowego NASA w przyszłym roku i chce użyć rakiety, by sprowadzić amerykańskich astronautów na powierzchnię Księżyca. To sporo programu na jeden poranek w Teksasie.

\n\n

Brytyjska odpowiedź na zagrożenia orbitalne to nie pocisk

\n\n

Dwa dni przed otwarciem okna startowego Wielka Brytania powołała nową jednostkę wojskową wymierzoną w satelity, na których opiera się dzisiejsza infrastruktura. Marszałek lotnictwa sir Harvey Smyth ogłosił powstanie No. III Space Effects Squadron podczas pierwszej konferencji UK Space Power Conference w Londynie, relacjonował The Register 26 września.

\n\n

Smyth powiedział, że jednostka ochroni kluczowe korzyści, jakie kosmos daje naszym siłom zbrojnym, i będzie zdolna odebrać te korzyści naszym przeciwnikom.

\n\n

The Register zauważa, że No. I Space Operations Squadron i No. II Space Warning Squadron już dają RAF możliwość obserwowania i ostrzegania o zagrożeniach w kosmosie. Nowa jednostka ma przeciw nim działać. Jak dokładnie, tego relacja nie precyzuje: Wielka Brytania ma ograniczone możliwości startowe i, o ile wiadomo, nie dysponuje rakietami antysatelitarnymi. Zdolność ma pochodzić z „zaawansowanych technologii”, w tym walki elektronicznej, by „zakłócać, osłabiać i blokować wrogie działania”. Rząd formalnie wykluczył niszczące testy rakiet antysatelitarnych i działa przez Komitet ONZ ds. Pokojowego Wykorzystania Przestrzeni Kosmicznej. Ministerstwo Obrony odmówiło szczegółów, mówiąc The Register, że informacje są tajne.

\n\n

Kontekst nie jest hipotetyczny. The Register podaje, że cztery kraje znane są z testów rakiet antysatelitarnych: USA, Rosja, Chiny i Indie. Rosja zniszczyła w 2021 roku jednego ze swoich wygasłych satelitów, zagrażając Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Stacja jeszcze w tym samym roku musiała manewrować, by uniknąć szczątków po chińskim teście z lat wcześniejszych. ONZ przyjął w 2022 roku rezolucję pod wodzą USA, wzywającą kraje do niesprowadzania takich testów. The Register zauważa też, że Chiny rozważały lasery i mikrofale dużej mocy do unieszkodliwiania obiektów orbitalnych, a Space Force twierdzi, że obserwowało chińskie satelity ćwiczące na orbicie manewry „walki powietrznej”.

\n\n

Problem ziemi pod fotowoltaikę, rozwiązany na 22 akrach

\n\n

Na ziemi ograniczenie jest inne: miejsca brakuje nawet tam, gdzie przepisy sprzyjają fotowoltaice. CleanTechnica napisała 27 września o projekcie, który pokazuje, jak deweloperzy to obchodzą. Farmę Bowes Solar firmy Cultivate Power zbudowano na 22-akrowej działce w Elgin w Illinois, wciśniętej między dwa osiedla domków i dodatkowo ograniczonej liniami wysokiego napięcia, torami kolejowymi oraz mokradłem w jednym narożniku.

\n\n

Firma podzieliła instalację na dwie farmy o łącznej mocy 11 megawatów (DC), co dało jej miejsce na spełnienie wymogów odległości i ominięcie mokradła. Zastosowała gęsty system mocowań firmy Planted Solar, osadzony nisko przy ziemi. Dzięki nieprzejrzystemu ogrodzeniu i dodatkowym osłonom panele nie są widoczne z zewnątrz. Planted twierdzi, że projekty społecznościowej fotowoltaiki potrzebują zwykle 5 do 7 akrów na MWp, a według tej reguły farma o mocy 11 megawatów nie zmieściłaby się na 22-akrowej działce. System mocowań Planted, wspierany oprogramowaniem, potrzebuje około 2 akrów na MWp i potrafi wypełnić nieregularne przestrzenie, które konwencjonalne farmy zostawiają odłogiem, podaje firma.

\n\n

Lokalne relacje dodają liczby, które czynią fotowoltaikę społecznościową zrozumiałą dla sąsiadów. Chronicle Media, cytowana przez CleanTechnicę, podaje, że farma obniży stawki dla całego obszaru obsługiwanego przez zakład Commonwealth Edison, w tym dla 580 gospodarstw o niskich i umiarkowanych dochodach, z celem oszczędności 20 procent na opłatach za energię. Przedstawiciele Cultivate mówią, że odbiorcy zaoszczędzą 13 900 000 dolarów na rachunkach ComEd przez 40 lat, a wpływy z podatku od nieruchomości z tego terenu mają wynieść 2 100 000 dolarów w tym samym okresie, z korzyścią dla lokalnego okręgu szkolnego i innych instytucji.

\n\n

Pytanie o zwrot z AI, w jednej sali

\n\n

Trzeci wątek z tegorocznego dossier to nie sprzęt, lecz dowody. The Decoder napisał 26 września o anegdocie Azeema Azhara, brytyjskiego przedsiębiorcy technologicznego i założyciela grupy badawczej Exponential View, w rozmowie z Nicholasem Thompsonem z The Atlantic. Azhar opowiedział, że zwrócił się do około 160 wiceprezesów ds. IT w Las Vegas i zapytał, kto może wskazać mierzalne efekty AI. Dwie trzecie zostało na stojąco, więcej, niż się spodziewał. Potem zapytał, kto ma wyniki na tyle dobre, by przerwać dyrektorowi generalnemu wakacje. Na nogach zostało około ośmiu osób.

\n\n

Azhar czyta to tak, że firmy robią postępy, ale powoli, a czy to tempo uzasadnia obecne nakłady, pozostaje nierozstrzygnięte. The Decoder zauważa, że wskazuje też na to, co nazywa „niedźwiedzią wersją historii”: badanie Boston Consulting Group, z którego wynika, że około 70 procent dyrektorów generalnych na świecie mówi, iż sukces w AI wpływa na to, jak są postrzegani na swoich stanowiskach. To z kolei daje im bodziec, by przedstawiać obraz różowszy niż fakty. Azhar mówi, że sam nie ma prostej odpowiedzi, i nazywa sytuację „delikatnie zrównoważoną”.

\n\n

Trzy historie, trzy różne testy tej samej tezy: że pieniądze wkładane w orbitę i w centra danych wrócą z nawiązką. Lot 14 Starshipa to test sprzętu. Nowa eskadra RAF to zakład, że kosmos jest już spornym terenem. Farma w Elgin przypomina, że nawet dojrzała technologia trafia na granicę ziemi. A sala w Las Vegas jest z czterech najmniej komfortowa, bo pyta, czy zwroty są prawdziwe, czy tylko widoczne.