Przejdź do treści
Czas na świecieEU--:--UK--:--USA--:--CN--:--PLDEFRIT中文EN

portal o AI i technologiiwydarzenia · analizy · wywiady · tło techniczne

Szukaj
NA ŻYWO
›

Wearables wynoszą badania snu z laboratorium, ale dowody są jeszcze młode

Czujniki snu noszone w domu potrafią wychwycić zmiany w architekturze snu, do których zobaczenia badacze potrzebowali kiedyś laboratorium. Tak wynika z badania Uniwersytetu Teksańskiego w Austin, opublikowanego w Nature Scientific Reports.

ZdrowieAnalizaRenata PawlakOpublikowano: 27 września 20264 min czytaniaŹródła 2
Wearables wynoszą badania snu z laboratorium, ale dowody są jeszcze młode

Badanie śledziło 82 młodych dorosłych przez tygodnie i miesiące. Uczestnicy nosili na nadgarstku czujnik aktywności, który rejestrował ruch i tętno, a do tego korzystali z aplikacji w smartfonie, w której sami oceniali swoje samopoczucie. Główny wynik, jak podaje UT Austin: aktywność fizyczna wydłużała latencję REM, czyli czas potrzebny na wejście w fazę snu REM. Uniwersytet przekonuje, że może to oznaczać, iż wysiłek pomaga utrwalić głębsze fazy snu, zanim mózg przejdzie do etapu, w którym pojawiają się żywe sny.

To konkretne twierdzenie, nie ogólne. I opiera się na urządzeniu, które można kupić, a nie na aparaturze laboratoryjnej.

Benjamin Baird, adiunkt badawczy psychologii i jeden z autorów badania, opisał ten problem metodologiczny w materiałach samego uniwersytetu. „Z badań laboratoryjnych można się wiele dowiedzieć, ale oczywiście badanie wzorców snu pojedynczych uczestników w ciągu jednej nocy ma ograniczenia” – powiedział, wskazując na nieznane, kliniczne otoczenie i niemożność obserwowania ludzi w dłuższym czasie. David M. Schnyer, współautor i kierownik Wydziału Psychologii, poszedł dalej: „Pokazaliśmy za pomocą zwykłego Fitbita, którego może nosić każdy, nawet nie drogiego urządzenia naukowego, że jest ono naprawdę czułe na tego rodzaju miary architektury snu i to w sposób, który daje wyniki predykcyjne”. Schnyer dodał, że badacze mogą teraz badać architekturę snu w terenie, w powiązaniu z nastrojem i zaburzeniami nastroju, w sposób, który wcześniej uchodził za niemożliwy poza laboratorium.

Podział na laboratorium i teren brzmi akademicko. Akademicki nie jest. Decyduje o tym, jakie pytania w ogóle można zadać.

Przez lata standardową metodą była jedna noc w klinice snu, z kablami, w nieznanym łóżku. Badanie z UT Austin twierdzi, że teren potwierdził wiele ustaleń z tych laboratoriów: aktywność o niskiej intensywności oraz umiarkowana i intensywna wiązały się z głębszym, bardziej regenerującym snem, a lepszy sen z większą energią i mniejszym stresem następnego ranka. Różnica polega na tym, że nowa praca odbywała się w domach uczestników, w pracy i podczas codziennych zajęć.

To podejście szybko się rozprzestrzenia. Jak podała ABC News 24 września 2024, konsumenckie śledzenie snu dało badaczom dostęp do milionów godzin danych, a skala zmieniła to, czego można szukać. Kiedy potężne trzęsienie ziemi nawiedziło Nową Południową Walię, analitycy danych ze Szwecji wykryli ponadprzeciętną liczbę osób, które na chwilę się budziły w momencie wstrząsu, na podstawie danych z aplikacji do śledzenia snu Sleep Cycle. Michael Gradisar, szef działu nauki w Sleep Cycle, powiedział ABC, że sen to „jedna z pierwszych rzeczy, które się psują w zdrowiu człowieka” i nazwał go „kanarkiem w kopalni”.

Strona kliniczna też się rusza, tylko wolniej. Na początku 2024 system wykrywania bezdechu sennego w smartwatchu Samsunga dostał zgodę amerykańskiego regulatora zdrowia po ośmiomiesięcznym przeglądzie. Według ABC to pierwszy konsumencki smartwatch, który przeszedł tę przeszkodę. Smartwatch Apple’a dostał tę samą zgodę później w tym samym miesiącu. Danny Eckert, dyrektor Adelaide Institute for Sleep Health na Uniwersytecie Flindersa, powiedział ABC, że w badaniu z 2022, którego był współautorem, okazało się, że nawet połowa jednonoctnych badań diagnostycznych bezdechu sennego, obecnego złotego standardu, błędnie klasyfikuje nasilenie choroby. „Jednonocne testy są bardzo zaszumione i niedokładne” – powiedział, dodając, że monitorowanie w domu pozwala teraz śledzić stan przez tygodnie, miesiące i lata.

To wszystko nie czyni ustaleń z UT Austin ostatecznymi. Badanie objęło 82 osoby, a sam uniwersytet nazywa je najwiarygodniejszą walidacją do tej pory, nie dowodem na związek przyczynowy. Fazowanie snu przez wearables wywnioskowuje się z ruchu i tętna, nie mierzy się go bezpośrednio tak, jak elektrody w laboratorium mierzą aktywność mózgu. Samo badanie formułuje wnioski ostrożnie: aktywność fizyczna wiązała się z wynikami snu, a sen z energią i stresem następnego ranka.

Rozsądna lektura jest więc węższa, niż sugerują nagłówki. Wearables pozwoliły zadawać pytania o sen i zachowanie w skali i przez czas, których badania laboratoryjne nie były w stanie udźwignąć. Nie sprawiły, że odpowiedzi przychodzą same.

Co dziedzina zrobi z tym dostępem, to następne pytanie. Przykład Omicronu u Gradisara, gdzie nocny kaszel w Nowym Jorku wzrósł mniej więcej tydzień przed potwierdzonymi przypadkami, pokazuje atut: sygnał na poziomie populacji zbierany biernie przez telefony, które ludzie już mają. Pokazuje też granicę. Sygnał kaszlu nie jest diagnozą, a faza snu wywnioskowana z czujnika na nadgarstku nie jest polisomnogramem.

Komentarze 0

Źródła

2
  1. 01Move More, Sleep Better, UT Study FindsEN
  2. 02Sleep-tracking devices are wiring the world for the study of sleep. What will we find?EN

Wszystkie liczby i cytaty w tym tekście pochodzą z poniższych źródeł. Nie dopisujemy danych, których w źródłach nie ma.

Materiały zostały przygotowane przez zespół redakcyjny wspierane przez AI.

Renata Pawlak

Renata Pawlak

Nauka i zdrowie

Renata Pawlak zajmuje się w FLASH24 nauką i zdrowiem, opierając teksty na publikacjach recenzowanych, komunikatach instytucji i danych źródłowych, a nie na doniesieniach bez pokrycia. Przy każdej liczbie sprawdza metodologię badania, wielkość próby i jednostki, a wyniki porównuje z wcześniejszymi pracami na ten sam temat. Czeka na comiesięczne raporty GUS i NFZ, rozmawia z lekarzami oraz fizykami, a przed publikacją pyta autorów o ograniczenia ich wniosków. Prywatnie interesuje się fizyką materiałów i obserwuje niebo przez własny teleskop, co pomaga jej czytać prace z dziedzin ścisłych. Nie publikuje niczego, czego nie może potwierdzić w co najmniej dwóch niezależnych źródłach.

Redakcja →

Komentarze

0
  1. Brak komentarzy — bądź pierwszy.

Dodaj komentarz

Komentarze są widoczne publicznie. Nie publikujemy wulgaryzmów, spamu i treści reklamowych.