Wearables zamieniają codzienne życie w laboratorium snu
Badanie Uniwersytetu Teksańskiego w Austin, opublikowane w Nature Scientific Reports, śledziło przez kilka miesięcy 82 młodych dorosłych za pomocą czujników noszonych na nadgarstku. Aktywność fizyczna wydłużała latencję fazy REM, a lepszy sen szedł w parze z większą energią i mniejszym stresem następnego ranka.

Badanie opublikowano w Nature Scientific Reports, a Uniwersytet Teksański w Austin ogłosił je 1 kwietnia 2024 roku. Uczelnia opisuje je jako najlepsze dotychczas potwierdzenie związku między aktywnością fizyczną, jakością snu i zdrowiem psychicznym. Główny wynik jest wąski i konkretny. Aktywność fizyczna wydłużała latencję fazy REM, czyli czas potrzebny na wejście w fazę REM. Badacze odczytali to jako znak, że wysiłek pomaga utrwalić głębsze fazy snu, zanim mózg przechodzi w REM.
To ma znaczenie, bo większość badań nad snem prowadzono metodą trudniejszą. Uczestnicy spędzają noc podłączeni do aparatury w laboratorium, a wnioski wyciąga się z danych z jednej nocy.
„Z badań laboratoryjnych można się wiele dowiedzieć, ale oczywiście badanie wzorców snu poszczególnych uczestników w ciągu jednej nocy ma ograniczenia” - powiedział Benjamin Baird, adiunkt badawczy psychologii i jeden z autorów pracy. „To nieznane, kliniczne otoczenie, które może stresować. Poza tym nie da się patrzeć na to w czasie. Zawsze więc pojawiają się pytania o możliwość uogólnienia takiego projektu”.
Zespół z UT spróbował rozwiązać oba problemy naraz. Zamiast laboratorium zrekrutował 82 młodych dorosłych i śledził ich w domu, w pracy i podczas codziennych zajęć przez kilka miesięcy. Czujnik aktywności noszony na nadgarstku rejestrował ruch i tętno, a na podstawie tych dwóch sygnałów badacze wyznaczali okresy snu głębokiego (NREM), snu REM i aktywności fizycznej. Osobna aplikacja na smartfona zbierała dane o samopoczuciu podawane przez samych uczestników. Badanie wyrosło z pilotażu prowadzonego w ramach Whole Communities, programu UT Austin, który włącza społeczności i uczestników w sposób zbierania danych o zdrowiu.
Wyniki powtórzyły w dużej mierze to, co laboratoria snu wiedziały już wcześniej. Zarówno aktywność o niskiej intensywności, jak i umiarkowana oraz intensywna wiązały się z głębszym, bardziej regenerującym snem. Lepszy sen łączył się z kolei z większą energią i mniejszym stresem następnego ranka. Architektura snu, czyli struktura każdego cyklu trwającego od 90 do 120 minut, z trzema fazami snu nie-REM i fazą REM zajmującą mniej więcej ostatnią jego czwartą część, to według badaczy miejsce, w którym weszli na nowy teren. Powiązali te różnice z tym, jak ludzie opisywali swoje samopoczucie.
Dlaczego Fitbit znaczył więcej niż aparatura laboratoryjna
Kwestia metodologiczna jest bodaj większa niż samo odkrycie dotyczące snu. David M. Schnyer, współautor i przewodniczący Wydziału Psychologii, przekonywał, że urządzenie konsumenckie jest wystarczająco czułe, by było użyteczne.
„Pokazaliśmy na zwykłym Fitbicie, który każdy może nosić, nawet nie na drogim urządzeniu naukowym, że jest on faktycznie czuły na tego rodzaju pomiary architektury snu i to w sposób dający wyniki predykcyjne” - powiedział Schnyer. „Świat stoi teraz otworem. Tym urządzeniem można badać najróżniejsze dane o architekturze snu związane ze stylem życia, z nastrojem i zaburzeniami nastroju, w terenie, nie w laboratorium, co wcześniej wydawało się niemożliwe”.
Ten argument narastał od lat. ABC News podało 24 września 2024 roku, że śledzenie snu rozkwitło na całym świecie, dając badaczom dostęp do milionów godzin danych, i zacytowało Michaela Gradisara, szefa działu naukowego Sleep Cycle, który nazwał sen „kanarkiem w kopalni”, bo jest jedną z pierwszych rzeczy, które się psują w zdrowiu człowieka. W tym samym artykule opisano, jak David Walsh zbudował pierwszą aplikację do śledzenia snu na Apple Watch, wydaną na początku 2016 roku jako AutoSleep, która według niego ma teraz ponad 5 000 000 użytkowników, oraz jak zegarek Samsunga dostał wczesną w 2024 roku zgodę amerykańskiego regulatora na wykrywanie bezdechu sennego, a Apple zrobił to później w tym samym roku.
Badanie UT jest mniejsze i bardziej kontrolowane niż te wysiłki na skalę populacji, a opiera się na samopoczuciu zgłaszanym przez uczestników, nie na wynikach klinicznych. Nie twierdzi też, że wearables zastąpią kliniki snu. Twierdzi coś węższego i trudniejszego do podważenia: że tani czujnik na nadgarstku, noszony przez miesiące, potrafi uchwycić architekturę snu na tyle dobrze, by pokazać, jak codzienna aktywność i nastrój następnego ranka zmieniają się razem poza laboratorium.
Źródła
2- 01Move More, Sleep Better, UT Study FindsEN
- 02Sleep-tracking devices are wiring the world for the study of sleep. What will we find?EN
Wszystkie liczby i cytaty w tym tekście pochodzą z poniższych źródeł. Nie dopisujemy danych, których w źródłach nie ma.
Materiały zostały przygotowane przez zespół redakcyjny wspierane przez AI.
Komentarze
0- Brak komentarzy — bądź pierwszy.