Roboty humanoidalne: Chiny szykują fabryki i pierwsze «dyplomy»

Chiny traktują roboty humanoidalne jak produkt przemysłowy, który ma trafić na linię, a nie jak technologiczną witrynę. Najbardziej konkretna zapowiedź pochodzi od grupy samochodowej Changan. Firma wskazała cel masowej produkcji humanoidów do 2028 roku i wprowadzenia na rynek latających samochodów do 2030 roku.

Strategia etapami

Ścieżka nakreślona przez firmę jest stopniowa i zaczyna się w kabinie. Roboty najpierw stają się komponentami wewnątrz pojazdów, potem trafiają do logistyki, sprzątania, magazynowania energii, ładowania, inspekcji, ochrony i gaszenia pożarów. Formuła używana przez kierownictwo jest zwięzła: budować samochody z robotami, sprzedawać samochody z robotami, umieszczać roboty w samochodach. Deklarowanym celem jest fabryka, w której roboty produkują kolejne roboty. W międzyczasie firma waliduje ogniwo półprzewodnikowe o pojemności 20 Ah na bazie tlenu i polimerów.

Problem milimetrów

Założyciel Unitree, Wang Xingxing, precyzyjnie wskazał techniczny węzeł. Wąskim gardłem ucieleśnionej AI jest błąd kilku milimetrów między decyzjami modelu a zachowaniem robota w świecie fizycznym. Według jego analizy «moment ChatGPT» robotyki nadejdzie, gdy maszyna będzie w stanie wykonać 80% zadań w 80% nowych scenariuszy. Dziś wydajność i możliwości pozostają niewystarczające zarówno dla fabryki, jak i dla domu. Wyjściem jest budowanie bardziej ogólnych modeli, zdolnych przenosić kompetencje z jednego zadania na drugie.

Nauka zawodu

W Hangzhou przemiana ma już zorganizowaną formę. Przyznano pierwsze dyplomy szkoły robotów, w której maszyny uczą się zawodowych zadań przez praktyczne testy. To sposób na zbieranie danych treningowych w realnych warunkach i jednocześnie na przygotowanie kompetencji ludzi, którzy będą zarządzać flotami maszyn.

Co to zmienia dla produkcji

Dla europejskiego systemu produkcyjnego, a włoskiego w szczególności, kwestią nie jest kopiowanie chińskich robotów, lecz ich integracja. Elastyczna robotyka staje się opłacalna, gdy koszt godziny pracy maszyny spada poniżej kosztu pracy, którą zastępuje, a czas rekonfiguracji pozwala na małe partie, czego wymaga produkcja specjalistyczna. W tym starciu liczy się bardziej integracja oprogramowania i bezpieczeństwo operacyjne systemów OT niż mechanika.