Pilotaż WISeR: AI decydująca o zgodach była pospieszona i pełna błędów

Program pilotażowy Medicare o nazwie WISeR, czyli Wasteful and Inappropriate Service Reduction, ruszył w styczniu 2026 roku. Świadczeniodawcy muszą w nim uzyskać uprzednią zgodę, zanim wykonają określone procedury i podadzą produkty. Chodzi między innymi o substytuty skóry oraz iniekcje zewnątrzoponowe w leczeniu bólu. Eksperyment obejmuje New Jersey, Ohio, Oklahomę, Teksas, Arizonę i Waszyngton i ma potrwać do 2031 roku.

Electronic Frontier Foundation uzyskała w wyniku pozwu o dostęp do informacji publicznej ponad tysiąc stron dokumentów i danych. Wynika z nich, że wdrożenie było pospieszne i pełne błędów. Jeden z dostawców technologii dla WISeR ostrzegał Centers for Medicare and Medicaid Services, że oczekiwanie gotowego produktu na wyznaczony termin wdrożenia jest nierealistyczne. Skończyło się opóźnieniami w dostarczaniu świadczeń. Opisuje je reportaż STAT z 15 września 2026.

Co to znaczy dla pacjenta

Programy uprzedniej autoryzacji nie są nowością w amerykańskim systemie. Nowością jest stopień automatyzacji decyzji i tempo wdrożenia. Algorytm wydaje zgody lub odmowy dla zabiegów z zakresu leczenia bólu albo produktów stosowanych przy trudno gojących się ranach. Każde opóźnienie przekłada się wtedy bezpośrednio na czas oczekiwania pacjenta, a nie na koszty administracyjne.

Dokumenty pokazują też asymetrię informacyjną. Agencja znała ostrzeżenia dostawcy, a mimo to nie przesunęła terminu. Kontrola publiczna nad takim programem opiera się w praktyce na wymuszonych sądowo ujawnieniach. Wnioski i korespondencja z wykonawcami nie są publikowane na bieżąco.

Skala ujawnienia jest tu istotna sama w sobie. To nie pojedynczy dokument, ale ponad tysiąc stron korespondencji, notatek i materiałów, które agencja udostępniła dopiero pod presją sądową. Obraz, który z nich wynika, jest spójny: sprzężenie terminu politycznego z technologią, która nie była gotowa. W programie, którego horyzont sięga 2031 roku, poprawki po starcie nie są wyjątkiem, ale regułą. Otwarte pozostaje pytanie, kto w tym czasie monitoruje, ile zgód i odmów wydaje algorytm i na jakiej podstawie.

W tle toczy się równolegle inny spór dotyczący tego, jak Medicare płaci za technologie w opiece. Agencja rozszerza model ACCESS, w którym płaci się firmom za opiekę nad chorobami przewlekłymi, a jednocześnie proponuje ograniczenie zdalnego monitorowania pacjentów, o czym szerzej piszemy w osobnych tekstach. Wspólny mianownik jest jeden: coraz więcej decyzji o świadczeniach zapada w kodzie, a coraz mniej z nich jest najpierw testowanych na papierze.