Cztery spory o prawa autorskie, w których pieniądze skończyły się przed prawem

Spór o prawa autorskie, który trafia do sali sądowej, jest wyjątkiem. Te z tego zestawienia kończyły się przeważnie gdzie indziej: umową licencyjną podpisaną, zanim zapaliły się światła, ugodą, której nikt nie zechce opisać, szklaną kopułą przeprojektowaną po liście od prawnika.

Zacznijmy od łyżwiarstwa figurowego, bo ma najczystsze zakończenie. Hiszpański łyżwiarz Tomàs-Llorenç Guarino Sabaté, sześciokrotny mistrz kraju, dowiedział się pod koniec zeszłego tygodnia, że jego program krótki, oparty na muzyce z filmów o Minionkach, nie zostanie dopuszczony na Zimowe Igrzyska w Mediolanie i Cortinie. Muzykę zgłosił kilka miesięcy wcześniej przez zalecaną przez Międzynarodową Unię Łyżwiarską procedurę uzyskiwania praw. Jeździł z nią cały sezon, także na zeszłomiesięcznych mistrzostwach Europy w Sheffield, i nie było problemu. The Guardian poinformował o zmianie decyzji 3 lutego: Universal zgodził się na to, co Guarino Sabaté nazwał „tą jedną wyjątkową okazją”. Dwa inne utwory w jego programie wciąż były zablokowane, napisał na Instagramie.

Miał szczęście, że ma fanów dość głośnych, by poruszyć studio.

Inni nie mieli. Kanadyjscy łyżwiarze tańca na lodzie Marie-Jade Lauriault i Romain Le Gac stracili dwie piosenki Prince'a planowane do ich tańca rytmicznego w stylu lat 1 990. Utwory były dopuszczone na sezon, ale nie na igrzyska. Kanadyjska para Deanna Stellato-Dudek i Maxime Deschamps zrezygnowała z coveru Phila Collinsa po otrzymaniu wyceny w dziesiątkach tysięcy dolarów, podał The Guardian. A w Pekinie 2 022 amerykańscy mistrzowie par Alexa Knierim i Brandon Frazier stanęli w obliczu pozwu o prawa autorskie w sprawie coveru House of the Rising Sun. Sprawę później rozstrzygnięto prywatnie na kwotę, którą The Guardian rozumiał jako około 1 500 000 dolarów. Knierim nazwała to „gorzko-słodkim” cieniem na występie.

Colin Smith, dyrektor generalny ISU, powiedział The Guardianowi, że problem jest strukturalny. „Branża muzyczna nie ma wspólnej platformy do uzyskiwania praw”, powiedział. „Istnieje kilka kategorii praw, a w ich obrębie proces uzyskiwania zgody nie odbywa się na jednej platformie”.

Prawa do muzyki to tylko jeden front. Na YouTube Adele, Kendrick Lamar, Nirvana, Britney Spears, Green Day i Burna Boy zniknęli z platformy w sobotę pod koniec września 2 024 roku. Zastąpił ich komunikat o SESAC, Society of European Stage Authors and Composers. Organizacja licencjonuje publiczne wykonania od 1 930 roku i według własnych danych reprezentuje ponad 1 500 000 utworów dla ponad 15 000 autorów, kompozytorów i wydawców. Blackstone kupiło ją w 2 017 roku. Rzecznik YouTube powiedział The Verge, że obie strony nie mogły osiągnąć „sprawiedliwego porozumienia” przed wygaśnięciem umowy. Variety, powołując się na anonimowe źródło, podał, że poprzednia umowa wygasała dopiero w następnym tygodniu. Nowa umowa została ogłoszona w poniedziałek, a muzyka wróciła „w ciągu jednego lub dwóch dni”.

Potem są spory, w których nie ma żadnej umowy. Canadian Legal Information Institute pozwał w listopadzie 2 024 roku działający w Vancouver start-up AI Caseway, zarzucając mu masowe i systemowe pobranie swojej bazy prawnej. Ugoda ogłoszona w marcu 2 026 roku jest poufna. Obie strony powiedziały, że będą działać niezależnie, a Caseway twierdził, że wynik pokazuje odejście od „prób spowolnienia postępu technologicznego drogą sądową”.

Artystka szklana Victoria Balva nie zaszła tak daleko. Japońska firma projektowa Nikken pracowała nad witrażowym świetlikiem dla siedziby Huawei w Shenzhen, gdy Balva zauważyła, że wizualizacja przypomina jej kopuły. Nikken przeprowadził dochodzenie i przyznał, że pracownik widział jej pracę, napisała. Powstał nowy projekt, pozostało kilka drobnych elementów. Cztery miesiące jej życia zawodowego przepadły, powiedziała, a sprawa nie została w pełni rozstrzygnięta.