Departament Abu Zabi bezterminowo przełożył odsłonięcie Salvator Mundi

Prezentacja przełożona bezterminowo

Departament Kultury i Turystyki Abu Zabi ogłosił 27 czerwca 2018 r., że Salvator Mundi będzie pokazywany od 18 września tego roku. Departament podał, że renesansowy obraz olejny, na którym Chrystus w błękitnej szacie trzyma kryształową kulę, sprzedał w listopadzie poprzedniego roku nowojorski Christie's. Na Twitterze departament poinformował, że prezentację przełożono bezterminowo. Nowej daty nie podano.

Od sprzedaży obraz nie był pokazywany publicznie, a miejsce jego przechowywania nie jest publicznie znane, podał Aeon.

W grudniu 2017 r. Louvre Abu Zabi napisał na Twitterze, że dzieło kupił dla muzeum Departament Kultury i Turystyki Abu Zabi.

Sporna atrybucja

Za dzieła wyszłe z ręki Leonarda uznaje się powszechnie mniej niż 20 obrazów, podał Christie's, a ten jest ostatnim znanym dziełem w rękach prywatnych. Długo uważano go za kopię, a autentyczność potwierdzono około dwunastu lat przed sprzedażą w 2017 r., wynika z doniesień z grudnia 2017 r. W 2011 r. obraz pokazano publicznie w National Gallery w Londynie jako pierwszego od stu lat nowo odkrytego dzieła Leonarda.

Aeon podał, że uczeni o równym uznaniu są przekonani, iż obraz jest dziełem pochodnym, nie Leonarda, a wtedy mógłby być wart tylko 450 000 dol. Esej twierdził, że atrybucja jest zwornikiem konstrukcji ekonomicznej i kulturowej: bez niej ceny się załamują, a katalogi się rozsypują. Rządy, ubezpieczyciele, kredytodawcy, spadkobiercy i instytucje polegają na tym, że atrybucja jest prawidłowa, choć na pewnym poziomie wiedzą, że może nie być, pisał Aeon.

Według Aeonu atrybucja opiera się na znawstwie, czyli wprawnym oku porównującym fakturę, kompozycję i sposób prowadzenia pędzla w dorobku artysty. Jest subiektywna i dwoje równie wykwalifikowanych badaczy może się głęboko nie zgodzić, jak nie zgadzają się od pokoleń. Esej podał, że XX wiek dodał analizę naukową i kryminalistyczną: badanie materiałów, rozpoznawanie anachronicznych pigmentów, ogląd rysunku pod warstwą malarską, datowanie deski lub płótna. Te metody ujawniły wiele słynnych falsyfikatów, ale nie rozstrzygnęły atrybucji.

Sprzedaż i własność

Christie's sprzedał obraz 15 listopada 2017 r. za 450,3 mln dol. z opłatami, co jest światowym rekordem aukcyjnym, ponad dwukrotnie wyższym niż poprzedni rekord 179,4 mln dol. zapłacone za „Kobiety z Algieru (wersja O)” Picassa w Nowym Jorku w 2015 r. Dom aukcyjny nie ujawnił nabywcy. The New York Times, powołując się na dokumenty, które przejrzał, wskazał jako kupca księcia Badera bin Abdullaha bin Mohammeda bin Farhana al-Sauda. Nie miał on historii jako poważny kolekcjoner sztuki, był przyjacielem i współpracownikiem następcy tronu Mohammeda bin Salmana. Książę Bader figuruje jako dyrektor Energy Holdings International z Houston.

The Wall Street Journal podał inną wersję. Według gazety książę Bader był nabywcą nominalnym, a raporty wywiadu USA wskazywały Mohammeda bin Salmana jako rzeczywistego właściciela. Pewna osoba ze świata sztuki w Zatoce powiedziała gazecie: „Jest podstawionym nazwiskiem MBS”.

Sałudzcy urzędnicy odrzucili tę wersję. Saudyjski urzędnik powiedział Reutersowi, że „wbrew doniesieniom mediów następca tronu Mohammed bin Salman nie kupił tego dzieła”. Al Arabiya podała, że przedstawiciel rządu ZEA powiedział o obrazie: „To nasze”. Financial Times podał, że książę Bader kupił obraz w imieniu rządu saudyjskiego, przy założeniu, że Arabia Saudyjska przekaże go ZEA. Władze kulturalne Abu Zabi podały, że obraz kupiono dla Louvre Abu Zabi.

Wersje się nie zgadzają. Cena jest udokumentowana, rzeczywisty właściciel nie.