Badanie snu z UT Austin: ćwiczenia wydłużają latencję REM

Badanie opublikowane w Nature Scientific Reports miało sprawdzić w codziennym życiu to, co laboratoria snu pokazywały dotąd tylko w pojedynczych nocach. Jak podaje UT Austin, zespół użył opaski na nadgarstek do rejestrowania ruchu i tętna. Na tej podstawie wyliczano okresy snu głębokiego (NREM), snu REM i aktywności fizycznej. Osobna aplikacja w smartfonie zbierała dane o samopoczuciu, które podawali sami uczestnicy.

Wydłużona latencja REM może oznaczać, że ćwiczenia pomagają utrwalić głębsze fazy snu, zanim mózg przejdzie w REM, etap związany z wyrazistymi snami. W materiale uczelni czytamy, że badanie potwierdziło kilka ustaleń laboratoryjnych. Aktywność o niskiej intensywności oraz od umiarkowanej do intensywnej wiązała się z głębszym, bardziej regenerującym snem. Lepszy sen z kolei łączył się z większą energią i mniejszym stresem następnego ranka.

Dlaczego metoda ma znaczenie

Dotąd, jak mówi dokumentacja badania, prace o tym związku prowadzono w warunkach laboratoryjnych i wyciągano wnioski z jednej nocy snu. Zespół UT Austin twierdzi, że taki projekt ogranicza możliwość uogólniania. "Z badań laboratoryjnych można się wiele nauczyć, ale badanie wzorców snu pojedynczych uczestników w ciągu jednej nocy ma oczywiste ograniczenia" - powiedział Benjamin Baird, adiunkt badawczy psychologii i jeden z autorów. "To nieznane, kliniczne otoczenie, które może stresować. Poza tym nie da się patrzeć na to w czasie. Zawsze więc pojawiają się pytania o możliwość uogólnienia takiego projektu."

Metoda z opaską monitorowała uczestników nieprzerwanie przez tygodnie lub miesiące. Dzięki temu badacze mogli sprawdzać, jak różnice w architekturze snu wiążą się z odczuwanym samopoczuciem. Architektura snu to struktura każdego cyklu trwającego od 90 do 120 minut: trzy fazy snu nie-REM (lekki, głęboki i najgłębszy NREM) plus REM, który zajmuje około ostatnich 25% każdego cyklu.

David M. Schnyer, współautor i przewodniczący Department of Psychology, przedstawił wybór urządzenia jako praktyczny postęp badania. "Pokazaliśmy na standardowym Fitbicie, jaki każdy może nosić, nawet nie na drogim urządzeniu naukowym, że jest on wrażliwy na tego rodzaju pomiary architektury snu i daje wyniki o charakterze predykcyjnym" - powiedział. "Świat stoi przed wami otworem. Tym urządzeniem można badać wszelkiego rodzaju dane o architekturze snu związane ze stylem życia, z nastrojem i zaburzeniami nastroju, w terenie, nie w laboratorium, o czym wcześniej sądzono, że nie jest możliwe."

Badanie wyrosło z pilotażu prowadzonego w ramach Whole Communities-Whole Health, programu badawczego typu grand challenge na UT Austin. Program łączy różne dziedziny w podejściu do zbierania danych o zdrowiu i angażuje społeczności oraz uczestników w proces badawczy. Ten kontekst ma znaczenie dla odczytania wyników. 82 młodych dorosłych to mała próba, a fazy snu z opaski wylicza się z ruchu i tętna, a nie mierzy bezpośrednio elektrodami. Dokumentacja nie podaje wielkości efektów, przedziałów ufności ani dokładnego czasu trwania badania.

Praca daje natomiast wzorzec. Jeśli konsumenckie urządzenie potrafi wychwycić sygnały architektury snu pozwalające przewidywać nastrój i energię następnego dnia, jak twierdzą autorzy, laboratorium przestaje być jedynym miejscem, w którym można zadawać takie pytania.