Zdrowie psychiczne twórców internetowych wchodzi do programu konferencji

Vidcon w Anaheim w Kalifornii to największa konferencja o twórcach wideo w mediach społecznościowych. Alex Hogan z STAT, autor reportażu z imprezy, zwraca uwagę na coś, co go zaskoczyło: w tym roku znaczną część programu poświęcono zdrowiu psychicznemu samych twórców. Dotąd mówiło się głównie o tym, jak treści działają na widzów.

W relacji pojawiają się konkretne osoby. Andy Neal to twórca na Instagramie, którego życie zmieniło się z dnia na dzień, gdy jedno z nagrań dostało nagle dziesiątki milionów wyświetleń. Shira Lazar, twórczyni treści i założycielka organizacji Creators 4 Mental Health, działa na rzecz lepszych zabezpieczeń zdrowia psychicznego twórców. Publiczność liczy się w milionach, a presja, hejt i wypalenie stają się wtedy zawodowym obciążeniem, nie prywatną sprawą.

Skala problemu w danych

Tło dla tych rozmów dają dane Światowej Organizacji Zdrowia. W 2023 roku blisko jedna na siedem osób na świecie, czyli 1,2 miliarda ludzi, żyła z zaburzeniem psychicznym. Najczęstsze były zaburzenia lękowe i depresyjne. Na zaburzenia lękowe cierpiało 470 milionów osób, w tym 146 milionów dzieci i młodzieży. WHO podkreśla, że skuteczne metody zapobiegania i leczenia istnieją, ale większość osób z zaburzeniami psychicznymi nie ma dostępu do skutecznej opieki. Dochodzi do tego stygmatyzacja, dyskryminacja i naruszenia praw człowieka.

Ta dwoistość, rosnąca świadomość i niewystarczający dostęp, jest ważna z punktu widzenia narzędzi cyfrowych. Twórcy treści mówią o tym publicznie, bo pracują w środowisku, które tę rozmowę umożliwia. W wielu krajach brakuje jednak nie tylko psychologów, ale i podstawowej infrastruktury opieki.

Czego technologia nie załatwi

Dostęp do aplikacji, czatbotów i treści wsparcia to nie to samo co dostęp do leczenia. Aplikacje mogą obniżyć próg wejścia, pomagać w samoopiece i skracać czas do pierwszej rozmowy, ale nie zastępują diagnostyki, terapii ani interwencji w sytuacjach kryzysowych. WHO wskazuje przy tym, że problemem są nie tylko zasoby, ale i stygmatyzacja, a tej nie da się wdrożyć razem z aktualizacją oprogramowania.

Dla redakcji zajmujących się zdrowiem publicznym historia z Vidcon jest przypomnieniem, że zdrowie psychiczne ma dziś dwa równoległe obiegi: publiczną rozmowę prowadzoną w mediach oraz cichą statystykę braków w systemie opieki. Rozmowa bez tej drugiej części zostaje niepełna.

Wniosek dla aplikacji jest prosty: deklaracja troski o zdrowie psychiczne bez dostępu do realnej pomocy pozostaje obietnicą marketingową. Zaufanie użytkowników zależy nie od liczby funkcji, ale od tego, czy po ostrzeżeniu systemu ktoś faktycznie odbiera telefon.