ITU: od 17 maja 1865 roku do widma od 9 kHz do 300 GHz

Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny jest agendą wyspecjalizowaną Organizacji Narodów Zjednoczonych. Zajmuje się wieloma sprawami związanymi z technologiami informacyjnymi i komunikacyjnymi. Powstał 17 maja 1865 roku jako Międzynarodowy Związek Telegraficzny, pierwsza formalna i stała organizacja międzynarodowa. Jest starszy od samej ONZ, dlatego uchodzi za najstarszą agendę Narodów Zjednoczonych. Sekretarzem generalnym ITU jest Doreen Bogdan-Martin, pierwsza kobieta na tym stanowisku.

Początkowo ITU miała pomagać w łączeniu sieci telegraficznych między krajami. Jej mandat rozszerzał się wraz z pojawianiem się nowych technologii komunikacyjnych. Wśród wczesnych ustaleń znalazły się stosowanie alfabetu Morse’a jako międzynarodowego alfabetu telegraficznego, ochrona tajemnicy korespondencji oraz prawo każdego do korzystania z telegrafii międzynarodowej. Obecną nazwę organizacja przyjęła w 1932 roku, żeby odzwierciedlić rozszerzoną odpowiedzialność za radio i telefon.

Berlin, 1906: 29 państw i aneks, który stał się regulaminem

Kolejnym poprzednikiem dzisiejszej ITU był Międzynarodowy Związek Radiotelegraficzny. Powstał w 1906 roku na pierwszej Międzynarodowej Konwencji Radiotelegraficznej w Berlinie. W konferencji wzięli udział przedstawiciele 29 państw, a jej zwieńczeniem była konwencja radiotelegraficzna. Aneks do tej konwencji stał się z czasem znany jako Regulamin Radiowy ITU.

1947: umowa z ONZ

15 listopada 1947 roku ITU zawarła porozumienie z nowo utworzoną Organizacją Narodów Zjednoczonych i stała się agendą wyspecjalizowaną w systemie ONZ. Formalnie weszło ono w życie 1 stycznia 1949 roku. ITU promuje wspólne, globalne wykorzystanie widma radiowego, ułatwia międzynarodową współpracę przy przydziale częstotliwości i pozycji orbitalnych satelitów oraz działa na rzecz standaryzacji technicznej.

Regulamin Radiowy to podstawowy dokument ITU. Reguluje w skali prawa narodów służby radiokomunikacyjne i wykorzystanie częstotliwości radiowych. Uzupełnia Konstytucję i Konwencję ITU oraz pozostaje w zgodzie z Międzynarodowymi Regulacjami Telekomunikacyjnymi. Obejmuje tę część widma elektromagnetycznego, która została przeznaczona na potrzeby radiokomunikacji, od 9 kHz do 300 GHz. Zatwierdzona wersja regulaminu z 2012 roku ma objętość pierwszego tomu podzielonego na rozdziały. Zaczyna się od terminologii i charakterystyk technicznych, potem przechodzi przez zarządzanie częstotliwościami i służby radiokomunikacyjne, a kończy na stacjach i systemach radiowych, terminach operacyjnych, charakterystykach emisji i urządzeń, współdzieleniu częstotliwości oraz terminach technicznych dotyczących przestrzeni kosmicznej.

Skala tej architektury norm jest trudna do przecenienia. Zanim jakikolwiek telefon, radio czy satelita może nadawać w danym paśmie, musi istnieć wspólny język opisujący pasma, moce, emisje i tryby współistnienia. ITU utrzymuje ten język nieprzerwanie od 1865 roku: najpierw dla drutu, potem dla fali, a dziś także dla orbity.