Kolej i drut: od 27 września 1825 roku do telegrafu, który złapał mordercę

Stockton and Darlington Railway działała w północno-wschodniej Anglii od 1825 do 1863 roku. Była pierwszą na świecie publiczną koleją, która korzystała z parowozów. Jej pierwsza linia połączyła kopalnie w okolicach Shildon z Darlington i Stockton w hrabstwie Durham. Oficjalne otwarcie nastąpiło 27 września 1825 roku. Przewóz węgla do portów szybko stał się dochodowym biznesem, więc linię przedłużono do nowego portu w Middlesbrough. Parowozy ciągnęły wagony z węglem od samego początku, ale pasażerowie jechali w powozach ciągniętych przez konie aż do 1833 roku. Wtedy wprowadzono wagony z trakcją parową.

Spółka współtworzyła odcinek głównej linii wschodniego wybrzeża między Yorkiem a Darlington, ale rozwijała się przede wszystkim w dokach Middlesbrough, na zachód do Weardale i na wschód do Redcar. Pod koniec lat czterdziestych XIX wieku popadła w poważne kłopoty finansowe i omal nie przejęła jej spółka York, Newcastle and Berwick Railway. Sytuację uratowało odkrycie rudy żelaza w Cleveland i związany z nim wzrost przychodów. Na początku lat sześćdziesiątych kolej przejęła linie przechodzące przez Penniny do zachodniej magistrali w Tebay i Clifton. W 1863 roku spółkę wchłonęła North Eastern Railway. Przejęła 200 mil trasy, czyli około 320 kilometrów, i mniej więcej 160 parowozów. Stockton and Darlington działała jednak dalej samodzielnie jako sekcja darlingtonowska aż do 1876 roku. Rocznice otwarcia obchodzono uroczyście w 1875, 1925, 1975 i 2025 roku.

Igły zamiast kodu

Telegraf Cooke’a i Wheatstone’a powstał w latach trzydziestych XIX wieku. Był pierwszym systemem telegraficznym wprowadzonym do komercyjnej służby. Zbudowali go angielski wynalazca William Fothergill Cooke i uczony Charles Wheatstone. Odbiornik składał się z igieł, które wprawiały w ruch cewki elektromagnetyczne i wskazywały litery na tablicy. Pierwsi użytkownicy lubili to rozwiązanie, bo nie musieli uczyć się kodów. W styczniu 1837 roku Cooke zaproponował zarządowi kolei Liverpool and Manchester Railway projekt 60-kodowego telegrafu mechanicznego, ale uznano go za zbyt skomplikowany. Potrzebny był prosty sygnał między stacją w Liverpoolu a maszynownią liny holowniczej na szczycie pochyłości za długim tunelem. Wcześniej, w 1836 roku, Cooke konsultował się w sprawie rozwiązania z Michaelem Faradayem.

Najbardziej udany układ Cooke’a i Wheatstone’a działał na linii Great Western Railway. Początkowe instalacje opierały się na pięciu igłach i sześciu przewodach na odcinku trzynastu mil z Paddington do West Drayton. Był to pierwszy telegraf komercyjny na świecie. Część przewodów leżała w ziemi i niszczała, więc wprowadzono system dwuigłowy o większej liczbie kodów. Po raz pierwszy w historii telegrafii wymagał on wykwalifikowanych operatorów, bo nowego kodu trzeba było się nauczyć, a nie tylko odczytać go z tablicy. Gdy linię przedłużono do Slough w 1843 roku, zainstalowano układ jednoigłowy i dwuprzewodowy. Cooke zrezygnował też z kabli w ołowianych rurach na rzecz nieizolowanych drutów zawieszanych na słupach na ceramicznych izolatorach. Rozwiązanie opatentował i szybko stało się ono standardem. System jednoigłowy pozostawał w służbie jeszcze w latach trzydziestych XX wieku.

Depesza, która zatrzymała mordercę

Telegraf Cooke’a i Wheatstone’a pomógł w schwytaniu mordercy Johna Tawella. Gdy ustalono, że Tawell wsiadł do pociągu do Londynu, telegraf wysłał sygnał naprzód, do stacji końcowej w Paddington. Tam go aresztowano. Nowość takiego wykorzystania telegrafu w walce z przestępczością przyniosła mu rozgłos i zwiększyła publiczną akceptację nowego wynalazku.