USA dziękują Trynidadowi i Tobago za pierwszy głos przeciw rezolucji ONZ w sprawie Kuby

Waszyngton dziękuje Port of Spain

Podziękowania we wpisie na X opublikował Christopher Landau, podsekretarz stanu USA.

Landau napisał, że Waszyngton „uznaje i dziękuje” rządowi premier Kamli Persad-Bissessar. Głosowanie z 28 października opisał jako poparcie dla „demokratycznej transformacji na Kubie na forum ONZ w tym roku”. Dodał, że USA są „dumne, że mogą stać obok Trynidadu i Tobago oraz innych demokracji regionu, potępiając represyjny kubański reżim”. Zapytał też, jak kraje mogą głosować za rządem, który „nie pozwolił własnemu narodowi głosować od prawie 68 lat”.

Persad-Bissessar odpowiedziała, że jej rząd broni demokracji, wolności, godności ludzkiej i prawa wszystkich obywateli, w tym Kubańczyków, do decydowania o swojej politycznej przyszłości.

Trynidad i Tobago głosował 28 października. Dołączył do Waszyngtonu i 15 innych krajów, które głosowały przeciw rezolucji.

Dlaczego ten głos ma znaczenie

Rezolucja jest zaleceniem, nie prawem. Embargo ustanawia prawo USA, w tym ustawa Helmsa-Burtona z 1996 roku. Głosowanie nie zmienia amerykańskich przepisów dotyczących podróży, handlu ani sankcji wobec Kuby. Tekst nosi tytuł „Konieczność zniesienia embarga gospodarczego, handlowego i finansowego nałożonego przez Stany Zjednoczone Ameryki na Kubę”.

Politycznie rozkład głosów się zmienił. Zgromadzenie Ogólne przyjęło rezolucję 34. rok z rzędu, przy 130 głosach za, wobec 165 w 2025 roku. Przeciw było 17 krajów, 25 wstrzymało się, rok wcześniej odpowiednio siedem i 12. Trynidad i Tobago był jedynym członkiem CARICOM, który według większości relacji głosował przeciw. Jamajka, Gujana i Haiti wstrzymały się, a reszta bloku albo głosowała za, albo nie wzięła udziału.

Zerwanie z 33 latami

Trynidad i Tobago wstrzymał się, gdy rezolucję po raz pierwszy przedstawiono w 1992 roku. Potem popierał ją co roku od 1993 do 2025. W tym roku zagłosował przeciw po raz pierwszy. Był jednym z 12 krajów, które przeszły z „za” w 2025 na „przeciw” w 2026.

W 2024 roku rezolucja uzyskała 187 głosów za i dwa przeciw.

Listy umieszczały Bahamy, Belize, Grenadę, Saint Vincent i Grenadyny, Saint Kitts i Nevis oraz Surinam wśród tych, które poparły tekst. Antigua i Barbuda, Dominika i Saint Lucia były nieobecne na sali. Relacje różnią się w sprawie Barbadosu: jedna lista stawia go wśród głosów przeciw, inna wśród głosów za.

Obrona Persad-Bissessar

28 października premier powiedziała, że Zjednoczony Kongres Narodowy „wspiera naród kubański”, ale nie popiera „dyktatury wojskowej”. Napisała: „Naród kubański zasługuje na demokrację”.

Poparła argument sekretarza stanu USA Marco Rubio, że Kuba potrzebuje reform politycznych, zanim zacznie się rozwijać. Oskarżyła też kubańskie kierownictwo i jego rodziny o życie w luksusie, gdy zwykli Kubańczycy znoszą niedobory.

W kraju spotkała się z krytyką. Były premier Keith Rowley nazwał głosowanie „haniebnym”. Były minister spraw zagranicznych Amery Browne nazwał je „skandalicznym”. Jedenastu byłych szefów rządów CARICOM podpisało list otwarty wzywający państwa członkowskie do poparcia rezolucji. Persad-Bissessar zarzuciła sygnatariuszom hipokryzję, mówiąc, że nie zaakceptowaliby takiego samego systemu u siebie.

Czego głosowanie nie rozstrzyga

Rząd nie powiedział, czy Stany Zjednoczone prosiły o zmianę stanowiska. Minister spraw zagranicznych nie wyjaśnił decyzji. Otwarte pozostaje, czy zerwanie przetrwa przyszłoroczne głosowanie i czy pójdą za nim inne rządy karaibskie.