Met pierwszy raz wystawia „El Último Sueño de Frida y Diego”

Yannick Nézet-Séguin, dyrektor muzyczny teatru, poprowadzi sześć z siedmiu przedstawień, pierwsze w czwartek. Przedstawienie popołudniowe 30 maja pójdzie do kin na całym świecie w HD. Isabel Leonard śpiewa Kahlo, a Carlos Álvarez Diego Riverę. Gabriella Reyes śpiewa Catrinę, strażniczkę świata umarłych, a Nils Wanderer Leonarda, ducha, który udaje Gretę Garbo.

Nowa inscenizacja, nad którą pracowano dwie dekady

Peter Gelb, dyrektor generalny Met, zatrudnił przy nowej produkcji reżyserkę i choreografkę Deborah Colker oraz scenografa Jona Bausora, który pracował przy „Ainadamar” z 2024 roku. Kostiumy Bausor przygotował razem z Wilberthem Gonzalezem. Bausor mówił, że obraz Kahlo „Drzewo nadziei, trwaj mocno” zainspirował krwistoczerwone drzewo, którego gałęzie i korzenie przypominają tętnice i łączą świat żywych u góry ze światem umarłych na dole. „To nie jest nic wymierzonego w pierwszą wersję. Ale kiedy ma się dzieło tak ważne i tak atrakcyjne, nie ma powodu, żeby nie miało powstać więcej niż jedna inscenizacja. To znak jego artystycznego sukcesu”, powiedział Gelb.

Libretto, nie film biograficzny

Libretto napisał Nilo Cruz i mówił, że nie interesował go film biograficzny. Akcja opery rozgrywa się w Dzień Zmarłych w 1957 roku, trzy lata po śmierci Kahlo. W odwróconym micie Orfeusza Diego, zmęczony życiem bez niej, przywołuje Fridę z zaświatów. Wychodzi ona z Mictlánu, azteckiego świata umarłych, żeby odzyskać go od żywych, i zastanawia się, czy powrót jest wart bólu.

Muzykę napisała Gabriela Lena Frank. Mówiła, że unikała melodii i rytmów, które zbyt blisko powtarzałyby tradycyjną muzykę latynoamerykańską. „Chciałam przekazać coś bardzo barwnego, coś, co brzmi jak z innego świata, czasem jak z dawnych czasów”, mówiła. Frank dodała, że marimba jest w niemal każdej scenie i może zastąpić linię klarnetu albo głos. Dzieło śpiewane jest po hiszpańsku. Partytura Frank przewiduje też trąbki mariachi obok orkiestry.

Z San Diego do Met

Pomysł ma ponad 20 lat. Wtedy to zmarły już Joel Revzen, ówczesny dyrektor Arizona Opera, poprosił Frank o operę o Kahlo. Premiera, opóźniona przez COVID, odbyła się w San Diego w 2022 roku i okazała się dużym sukcesem, zanim dzieło pojechało do Los Angeles, San Francisco, Chicago i innych miast. Americas Quarterly chwalił scenografię i muzykę, ale fabułę nazwał „w najlepszym razie wątłą i wolną, w najgorszym zupełnie niezrozumiałą”. Alex Ross z The New Yorker napisał, że „zadanie połączenia biografii z mitem pokonałoby mniej zręcznego kompozytora”.

Równolegle wystawa w MoMA

Jak podał OperaWire, „Frida and Diego: The Last Dream” otwarto w MoMA 21 marca, a wystawa potrwa do 12 września 2026 roku. Pokazuje prace ze stałej kolekcji MoMA: sześć obrazów i rysunek Kahlo, ponad tuzin prac Rivery oraz portrety fotograficzne obojga artystów, których autorami są między innymi Lola Álvarez Bravo i Leo Matiz. MoMA zaprosiło Bausora, żeby stworzył teatralną instalację oprawiającą dzieła, czerpiąc z jego projektów i języka wizualnego Kahlo i Rivery.

Recenzent Hyperallergic napisał, że MoMA poszła za sugestią krytyka z San Francisco, który w 2023 roku uznał, że sceny z opery pasują do muzeum. Instalacja stawia w holu miniaturowy model scenografii i puszcza krótki film promocyjny z zespołem realizatorów. W salach zawiesiła drewnianą ramę łóżka i lustro sufitowe, żeby przywołać zamknięcie Kahlo po operacjach. Obie instytucje nazywają to „pierwszą taką współpracą”.