Badania nad perowskitami przesuwają się ku trwałości. Noak pozyskuje 5 mln euro

Dla producentów modułów i inwestorów zmieniło się pytanie. Sprawność ogniwa przestała być jedynym warunkiem. Ciepło, wilgotność i skalowalne osadzanie warstw decydują, czy perowskitowe tandemy trafią do fabryk. Najnowsze wyniki laboratoryjne pochodzą z różnych architektur w małej skali. Żaden z nich nie dowodzi jeszcze trwałości w warunkach polowych ani wydajności produkcyjnej.

Runda zalążkowa Noaka

Noak to spin-off imec i Uniwersytetu w Hasselt w Belgii. Jego technologia opiera się na ponad dekadzie badań na Uniwersytecie w Hasselt, w imec i EnergyVille. Firma podaje, że jej stos tandemowy opiera się na pięciu latach danych z eksploatacji w terenie, zebranych w ponad 10 miejscach testowych w Azji, Europie i Ameryce Północnej. Rundę zalążkową wsparły Helios Foundation, Nuhma i V2HFin.

Pieniądze trafiają do EnergyVille w Genk. Tam Noak wykorzysta istniejącą infrastrukturę badawczą i przygotuje partnerstwa produkcyjne w skali gigawatów. Firma wchodzi na słabszy rynek venture. Finansowanie VC w sektorze fotowoltaiki osiągnęło 2 mld dol. w 60 transakcjach w pierwszych dziewięciu miesiącach 2026 r., wynika z danych Mercom. To o 31% mniej niż 2,9 mld dol. w tym samym okresie 2025 r.

Noak stawia nie na rekord, lecz na trwałość.

Dlaczego wąskim gardłem jest stabilność

Badacze z Korea Institute of Energy Research (KIER) zbudowali katalizator z tlenku niklu. Wyciąga on jony litu z warstwy transportującej dziury, gdy sole litu wywołają potrzebne reakcje. Najlepsze ogniwo osiągnęło 25,24% sprawności konwersji i 25,1% stabilizowanej mocy przy natężeniu oświetlenia równym jednemu słońcu. Miało napięcie obwodu otwartego 1,175 V i współczynnik wypełnienia 83,21%. Zachowało ponad 90% początkowej sprawności po 500 godzinach pracy ciągłej i 95% w teście gorącej i wilgotnej atmosfery przy 85 °C i 85% wilgotności względnej. Proces zwiększył też 2,5-krotnie przewodność warstwy transportującej dziury. Utlenił spiro-OMeTAD w mniej niż pięć sekund bez dodatku tBP.

Argonne National Laboratory zajęło się zamiast tego krystalizacją. Zespół dodał bromek cynku i chlorek metyloamoniowy, żeby obniżyć temperaturę topnienia perowskitu i spowolnić wzrost kryształów.

Dodatki i interfejsy

Przegląd z uniwersytetu w Zhengzhou przekonuje, że zwitterjony mogą połączyć pasywację defektów, modulację krystalizacji i dostrajanie poziomów energetycznych na granicy faz w jednej cząsteczce. Najlepiej zbadaną klasą są zwitterjony betainowe. W perowskitach cynowych L-asparagina podniosła sprawność z 10,54% do 13,31%. Kwas formamidynosulfinowy dał 22,06% w urządzeniu o szerokiej przerwie energetycznej.

Praca Argonne z solami dała ogniwo o sprawności 26,5% i diodę LED o 26,1% zewnętrznej wydajności kwantowej.

Ogniwa cynowe wciąż są daleko za rywalami na bazie ołowiu. Urządzenie CsSnI3 osiągnęło 10,76%, wobec 8,98% dla nieoptymalizowanego odpowiednika zbudowanego z tych samych materiałów i w tych samych warunkach. Pierwsze ogniwo CsSnI3, opisane w 2012 r., dawało około 0,9%.

Co dalej

Konstrukcja Noaka przenosi połączenia elektryczne na tył ogniwa, na trójwymiarowej plecionej folii z kontaktami tylnymi. Firma twierdzi, że zmniejsza to straty spowodowane zacienieniem. Dzieli też ogniwa tandemowe na mniejsze podogniwa połączone szeregowo i równolegle, żeby zużyć mniej metalu.

Firma przedstawia rundę zalążkową jako przygotowanie gruntu pod produkcję wielkoskalową, nie jako premierę produktu. Nie podała daty wysyłki modułu komercyjnego.