NASA zleca trzy koncepcje przekaźników w paśmie Ka. Łącznie do 10 656 000 000 000 dol.

NASA wybrała Viasat, SES Space & Defense i Astranis Space Technologies 4 listopada 2026 r. Drugą z firm zakontraktowała pod nazwą prawną Global Enterprise Solutions Inc. Prace mieszczą się w dodatku E do ogłoszenia NextSTEP-3 Broad Agency Announcement i są prowadzone w ramach programu SCaN oraz należącego do niego Communications Services Project. Najwyższą maksymalną wartość ma Viasat: 460,9 mln dol. SES Space & Defense ma 340,4 mln dol., a Astranis 264,3 mln dol. Wszystkie trzy umowy mają stałą cenę. Każda firma musi pokazać, że obsłuży istniejące statki kosmiczne bez zmuszania NASA do modyfikacji systemów pokładowych.

Dlaczego NASA kupuje, a nie buduje

NASA kupuje usługę przekaźnikową, a nie własne satelity przekaźnikowe. Przy stałej cenie trzy firmy biorą na siebie przekroczenia kosztów w części podstawowej. Projekty muszą też działać ze statkami, które już są na orbicie.

Program powstał, bo NASA wycofuje flotę satelitów Tracking and Data Relay Satellite i przenosi przyszłe misje na usługi komercyjne. TDRS przekazuje dane dla Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, teleskopu Hubble'a i innych misji. Via Satellite podał, że flota przestała przyjmować nowe misje pod koniec 2024 r. W zamówieniu NASA pisze, że chce kupić kompletną usługę przekaźnikową w paśmie Ka. Musi ona pozostać zgodna wstecz z dotychczasowymi użytkownikami TDRSS przez co najmniej 15 lat. Agencja chce rozwiązań obejmujących segment kosmiczny, naziemny, start, eksploatację i integrację. Chce kupować je jako jeden z wielu klientów na rynku komercyjnym.

NASA twierdzi, że usługi w paśmie Ka są potrzebne wybranym misjom na orbicie, które nie mogą realnie zmienić sprzętu pokładowego ani przejść na niekompatybilne usługi komercyjne.

Co właściwie kupują te pieniądze

Pierwszy okres realizacji trwa od 4 listopada 2026 r. do 3 maja 2027 r. To sześciomiesięczny etap dopracowywania koncepcji i ograniczania ryzyka. NASA ma wycenione opcje na integrację systemu, demonstrację w locie i weryfikację oraz dalsze prace do 2029 r. Broad Agency Announcement przewiduje trzy fazy. Pierwsza to dopracowanie koncepcji. Opcja obejmuje do dwóch lat integracji i demonstracji w locie. Kolejna opcja to do sześciu miesięcy na rozwiązywanie anomalii i walidację usługi. Podane kwoty są wartościami maksymalnymi. Zawierają opcje, których agencja może nigdy nie uruchomić.

Rozpiętość między ofertami

Sufit Viasatu jest 1,74 razy wyższy niż Astranisu, różnica wynosi 196,6 mln dol. SES Space & Defense leży 120,5 mln dol. poniżej Viasatu i 76,1 mln dol. powyżej Astranisu. Według SatNews trzy umowy odpowiadają też różnym reżimom orbitalnym. Viasat to orbita geostacjonarna. SES Space & Defense to orbita średnia okołoziemska z konstelacją O3b mPOWER. Astranis to jego architektura MicroGEO.

Co dalej

Faza koncepcji kończy się 3 maja 2027 r. Potem NASA zdecyduje, czy uruchomić opcje prowadzące do demonstracji w locie. Agencja nie podała twardej daty wycofania floty TDRS.

Flota TDRS lata tymczasem dalej. NASA liczy, że posłuży obecnym misjom do połowy lat 30.