Lądolód Antarktydy Wschodniej przetrwał w symulacji ocieplenie o ponad 10 stopni

Symulacja 100 000 lat, w której klimat i lód oddziałują na siebie

Wyniki ukazały się w Nature Climate Change 30 października. Symulacją obejmującą 100 000 lat kierowali Axel Timmermann, dyrektor Centrum Fizyki Klimatu IBS, oraz Yoon Kyung-sook, badaczka w tym centrum. Zespół połączył globalny model klimatu z modelem lądolodu. Naukowcy ustawili stężenie dwutlenku węgla w atmosferze na różnych poziomach i sprawdzili, jak zmieniał się klimat oraz lądolody Antarktydy i Grenlandii, wpływając na siebie nawzajem. Wcześniejsze prace podawały modelom lądolodu z góry ustalone warunki atmosferyczne i oceaniczne. W tym przebiegu klimat i lód reagowały na siebie, podał zespół.

Lądolód Antarktydy Wschodniej pozostał w większości nienaruszony nawet wtedy, gdy wzrost temperatury przekroczył 10 stopni Celsjusza. Analiza pokazała, że ocieplenie działa na lądolody bardzo różnie w zależności od regionu.

Antarktyda Zachodnia i Grenlandia tracą więcej

Jeśli średnia globalna temperatura utrzyma się ponad 2 stopnie Celsjusza powyżej poziomu przedindustrialnego, Antarktyda Zachodnia straci w długim okresie dużo lodu. Lądolód Grenlandii będzie się kurczył stopniowo w miarę ocieplania i może zniknąć całkowicie, gdy wzrost przekroczy około 6 stopni Celsjusza. Lądolód Antarktydy Wschodniej leży w większości na lądzie. Zespół przypisał różnice regionalne wywołanym ociepleniem zmianom cyrkulacji atmosferycznej, opadów śniegu i zachmurzenia.

Śnieg i chmury spowalniają utratę

Cieplejsze powietrze zawiera więcej pary wodnej. Przesuwające się prądy powietrzne na półkuli południowej niosą jej więcej ku Antarktydzie, gdzie pada jako śnieg na wysokim płaskowyżu wnętrza Antarktydy Wschodniej i buduje nowy lód. Dodatkowe zachmurzenie wywołane ociepleniem także blokuje światło słoneczne, ograniczając topnienie.

W scenariuszu najsilniejszego ocieplenia objętość lądolodu antarktycznego spadła o około 70%, gdy pominięto zmiany opadów i promieniowania słonecznego. W modelu sprzężonym, który uwzględniał te reakcje atmosfery, spadek wyniósł tylko około 20%. Długoterminowe prognozy utraty lodu mogą się więc mocno różnić w zależności od tego, jak przedstawiona jest interakcja klimatu i lodu.

Yoon powiedziała, że długoterminowej przyszłości lądolodów nie da się zrozumieć, patrząc tylko na temperaturę. „Musimy razem uwzględnić, jak zmiany opadów śniegu, chmur, wiatrów i temperatur oceanu oddziałują z powierzchnią lądolodu”, powiedziała.

Czego model nie rozstrzyga

Zespół zaznaczył, że wyniki nie oznaczają, iż Antarktyda jest bezpieczna przed zmianami klimatu. Utrzymujące się ocieplenie nadal może wywołać utratę lodu na dużą skalę w Antarktydzie Zachodniej i przyspieszyć globalny wzrost poziomu morza. Wycofywanie się lodu już trwa w niektórych częściach Antarktydy Wschodniej. Stosunkowo niska rozdzielczość przestrzenna modelu nie pozwoliła w pełni odtworzyć szczegółowych zmian pod lodowcami szelfowymi ani na obrzeżach lądolodu.