Archeolodzy z Pompejów odtworzyli szafę zamkniętą od 79 r. n.e.

Park Archeologiczny w Pompejach podał, że szafa stała w pokoju domu IX 11, 7 przy Via dell'Abbondanza, jednej z najbardziej ruchliwych ulic starożytnego miasta. Mebel odtworzyli badacze, opierając się na materiale zebranym podczas wykopalisk. Szafa pozostawała zamknięta od czasu, gdy Wezuwiusz pogrzebał Pompeje w 79 r. n.e., blisko 2 000 lat temu.

W środku zespół naliczył 38 brązowych monet w niewielkim plecionym pojemniku z włókien roślinnych. Wokół stały naczynia i garnki kuchenne z brązu, szkła i ceramiki. Wśród naczyń był zdobiony dzban. Ołowiane ciężarki w drewnianej skrzynce wskazują, że ktoś w tym domu zajmował się handlem.

Naszyjnik dziecka i przybory toaletowe

Wśród przedmiotów był naszyjnik z co najmniej 24 miniaturowymi zawieszkami z kości, pasty szklanej, ceramiki i kryształu górskiego. Zawieszki przedstawiają bogów Besa i Merkurego, a także dłonie, stopy, szyszki i kiście winogron. Ten typ naszyjnika, znany jako crepundia, dawano tradycyjnie rzymskim dzieciom jako amulety ochronne i grzechotki. Dźwięk zawieszek pomagał dorosłym śledzić, gdzie jest dziecko. Niektórzy Rzymianie zachowywali takie naszyjniki w dorosłym życiu jako pamiątki dzieciństwa.

Gabriel Zuchtriegel, dyrektor parku, powiedział, że crepundia przypomina o rodzicach, którzy być może mieszkali daleko. Wielu ludzi przemieszczało się po basenie Morza Śródziemnego i zwykle nosiło przy sobie osobiste przedmioty.

W szafie leżały też pinceta, narzędzie do przygotowywania pigmentów kosmetycznych, niewielka szklana buteleczka na perfumy lub maść, kadzielnica i brązowa lampa. Podczas wykopalisk znaleziono szczątki co najmniej dwóch młodych myszy w amforze na podwyższonym miejscu do przechowywania. Badania laboratoryjne zidentyfikowały 117 fragmentów kości, prawdopodobnie należących do myszy leśnej Apodemus sylvaticus, podał Greek Reporter.

Dom i to, co pozostaje nieznane

Dom leży w centralnej części Pompejów. Odkryte tam inskrypcje pozwalają wstępnie łączyć go z mężczyzną imieniem Cornelius Maximus, choć same napisy nie są już widoczne. Fasadę domu po raz pierwszy odkopano w 1912 r., ale archeolodzy dopiero teraz zbadali niektóre pomieszczenia za nią, w ramach szerszego projektu renowacji w pobliżu Domu Skromnych Kochanków.

Wyszukane malowidła w czwartym stylu sugerują, że mieszkańcy żyli na stosunkowo dobrym poziomie. Ślady wskazują, że w chwili wybuchu Wezuwiusza trwały prace budowlane. Badacze nie potrafią ustalić, czy właściciele uciekli, czy zginęli.

Zuchtriegel powiedział, że tożsamości domowników nie da się pewnie odtworzyć, a znalezione fragmenty przybliżają badaczy do ich codziennego życia. Jego zdaniem wartość odkrycia polega na wspólnym czytaniu różnych śladów jednego życia: osobistych nawyków, pracy i pamięci. Park podał, że pieniądze i przedmioty o wyraźnej wartości sentymentalnej pozostały na miejscu, co sugeruje, że właściciele nie mieli czasu ich zabrać po wybuchu Wezuwiusza.