Gabinet Indii zatwierdził dotacje o wartości 2 814 crore rupii na przetwarzanie litu i niklu

Co zatwierdził gabinet

Gabinet federalny zatwierdził w środę program o wartości 2 814 crore rupii, który przewiduje 30-procentowe dotacje na nakłady inwestycyjne na cztery zakłady przetwarzania litu i niklu, podał Indian Express. Program ma stworzyć ekosystem przetwarzania litu i niklu oraz wzmocnić krajowy łańcuch wartości minerałów krytycznych. Dwa zakłady będą przetwarzać lit, każdy o zdolności co najmniej 30 kiloton, dwa kolejne nikiel, każdy o zdolności 50 kiloton. Wsparcie jest powiązane z nakładami inwestycyjnymi, a nie z produkcją czy sprzedażą. Program dotyczy zakładów przetwórczych, nie wydobycia.

Każdy beneficjent przetwarzający lit może dostać najwyżej 500 crore rupii, a każdy przetwarzający nikiel najwyżej 900 crore rupii. Przy tych limitach cztery dotacje dałyby łącznie 2 800 crore rupii, czyli niemal całej puli i o 14 crore mniej niż wartość programu. Limity są maksimami, nie gwarantowanymi kwotami. Zakłady przetwarzające nikiel mają wyższą minimalną moc i wyższy limit niż zakłady litu; limit dla niklu jest o 80% większy. Limit dla litu to 56% limitu dla niklu.

Według raportu program ma wesprzeć elektromobilność, bateryjne systemy magazynowania energii, elektronikę, obronność i stal specjalną.

Dlaczego Indie płacą

Indie mają niewielkie moce przetwarzania minerałów krytycznych i są niemal w 100% zależne od importu w przypadku niektórych kluczowych surowców, m.in. kobaltu, litu, niklu, pierwiastków ziem rzadkich i krzemu. Chiny kontrolują 90% światowego przetwarzania minerałów krytycznych i często korzystają z tej pozycji w sporach handlowych, podał Indian Express. Indie pozostają wrażliwe na zakłócenia dostaw, a program ma tę wrażliwość zmniejszyć. Zależność od importu wynika z ograniczonych mocy przetwórczych.

Stawka ma wymiar globalny. Carbon Copy podał, że handel minerałami krytycznymi był wart 2,5 bln dol. w 2023 roku, że popyt na kilka surowców ma w ciągu najbliższych dziesięcioleci wzrosnąć czterokrotnie i że o tym, kto zarabia na tym handlu, decydują moce przetwórcze, a nie tylko same złoża. Przetwarzanie jest więc wąskim gardłem między złożami a gotowymi wyrobami.

Sama rafinacja ma granice. Foreign Affairs podał, że zakłady rafineryjne potrzebują stałych dostaw rudy, że budowa kopalni zajmuje około 20 lat, a inwestycje w rafinację są konieczne, ale niewystarczające bez nowych kopalń. Podał też, że Japonia po 15 latach inwestycji zmniejszyła zależność od Chin w pierwiastkach ziem rzadkich z około 90% do 65-70%, po tym, jak Chiny zablokowały eksport w 2010 roku. Przykład Japonii pokazuje, ile czasu zajmuje przesunięcie łańcuchów dostaw, nawet przy stałych nakładach.