Green Climate Fund daje 140 mln dol. na budowę projektów wodorowych w Afryce Południowej

Zgoda na 140 mln dol.

Green Climate Fund (GCF) zatwierdził 140 mln dol. katalizującego finansowania na 46. posiedzeniu zarządu w Songdo w Korei Południowej, które trwało od 26 do 29 października 2026 r. Climate Fund Managers potwierdził zgodę 3 listopada. 84 mln dol. trafia do transzy kapitału budowlanego (Construction Equity Tranche) południowoafrykańskiego SA-H2 Fund. Drugie 56 mln dol. zasila SDG Namibia One Fund: 15 mln dol. na transzę rozwojową i 41 mln dol. na kapitał budowlany. Bank Rozwoju Afryki Południowej jest akredytowanym podmiotem GCF dla Southern African Industrial Decarbonisation Facility, który prowadzi program.

To kapitał na budowę, nie grant na studium. Projekty w Namibii i RPA mogą ruszyć do realizacji, zamiast czekać w kolejce rozwojowej. Cena, jaką przyszły nabywca zapłaci za wodór z tych zakładów, nie jest publiczna.

Zakres jest szerszy niż sam wodór. Program obejmuje produkcję zielonego wodoru, zielonego amoniaku i zielonego metanolu oraz prace nad branżami trudnymi do dekarbonizacji.

Namibijski pipeline rośnie

CMMZE Energy Namibia zatwierdziła pod koniec września 2026 r. ostateczną decyzję inwestycyjną dla projektu zielonego wodoru i amoniaku o wartości 17 mld N$ w Henties Bay. Firma podaje, że zakład będzie produkować 35 000 ton zielonego wodoru rocznie, a w dalszej obróbce powstanie z tego 210 000 ton zielonego amoniaku. Instalacja ma działać niezależnie od głównej sieci energetycznej. Zasilanie zapewnia zlokalizowana na miejscu elektrownia odnawialna. CMMZE nazywa nadmorską lokalizację bezpośrednim punktem załadunku dla statków CMM wiozących amoniak do portów Unii Europejskiej.

Projekt Hyphen Hydrogen Energy jest większy na papierze. Inwestycja w parku narodowym Tsau //Khaeb koło Lüderitz jest szacowana na około 10 mld dol. i po pełnym rozwoju ma dawać około dwóch milionów ton zielonego amoniaku. Pierwsza faza przewiduje 3,5 GW mocy odnawialnych i 1,5 GW mocy elektrolizerów.

Daures Green Hydrogen Village w regionie Erongo rozwija drugą fazę jako komercyjną instalację zielonego amoniaku i nawozów. Czy któryś z tych zakładów osiągnie moc nominalną, zależy od finansowania i od tego, czy znajdą się nabywcy na długoterminowe kontrakty. Ani jedno, ani drugie nie jest przesądzone.

Popyt jest słabszą stroną

Global Hydrogen Compass 2026 Rady Wodorowej liczy 130 mld dol. zadeklarowanych inwestycji w czysty wodór w ponad 570 projektach, co odpowiada 6,9 mln ton rocznych mocy produkcyjnych. Działa tylko około 1,7 mln ton tej zdolności. Wiążące umowy zakupu obejmują około 4,2 mln ton rocznie. Zadeklarowane moce wyprzedzają więc znacznie zakontraktowany popyt, a wymienione projekty afrykańskie dokładają podaż do tej kolejki.

Europejscy planiści poszli w tym samym kierunku. Projekt oceny ENTSOG z października 2026 r. obniżył założenie popytu na wodór w 2030 r. z 620 TWh do 335 TWh, czyli 46% poniżej oceny z 2024 r. Założenie na 2040 r. spadło o 33%, z 1 929 TWh do 1 296 TWh.

Dostawy fizyczne wyprzedzają te handlowe. RWE i partnerzy podali 4 sierpnia 2026 r., że wodór odnawialny z rozruchu w Lingen dotarł do Marl Chemical Park, około 120 kilometrów dalej. Komunikat nie podał ilości, ceny ani tego, która dotychczasowa produkcja wodoru została wyparta. Marl korzysta z wodoru od dziesięcioleci, więc drugie źródło samo z siebie nie tworzy nowego popytu na droższy surowiec. Czystszym sygnałem jest 15-letnia umowa RWE na dostawy do rafinerii Leuna TotalEnergies około 30 000 ton wodoru odnawialnego rocznie od 2030 r., po nieujawnionej cenie.

Pekin płaci za klientów, Berlin za rury

Władze chińskie ogłosiły w październiku program obejmujący pięć regionalnych klastrów miejskich, z zachętami rządu centralnego do 8 mld juanów, czyli około 1,1 mld dol. Każdy klaster może dostać do 1,6 mld juanów w ciągu czterech lat, pod warunkiem zwiększania zużycia wodoru w procesach przemysłowych, pojazdach na ogniwa paliwowe i powiązanej infrastrukturze. Pekin płaci za popyt, a konstrukcja programu celuje w wąskie gardło bezpośrednio. Hydrogen Council wskazuje Chiny jako największy rynek zadeklarowanych mocy odnawialnego wodoru, z ponad połową światowego wolumenu.

Niemcy wydały więcej na rury. Zatwierdzona sieć rdzeniowa wodoru obejmuje 9 040 kilometrów, a szacowane koszty inwestycji to 18,9 mld euro, w dużej części na przebudowę gazociągów ziemnych. To zatwierdzone plany i przewidywane koszty, nie zbudowana sieć z podpisanymi klientami.

Dla Namibii oba modele wskazują w różne strony. Plan CMMZE zakłada odbiór w Europie, własnymi statkami dostarczającymi amoniak do portów UE. Europejskie założenia popytu właśnie zostały obcięte, co czyni ten odbiór mniej pewnym, niż sugeruje harmonogram żeglugowy.