Utrata lodu morskiego na Antarktydzie zasala kluczową masę wodną Oceanu Południowego

Gęstsza AAIW może wypychać więcej nadmiaru ciepła do głębszych wód, więc obecne modele mogą zaniżać ocieplenie głębin i błędnie liczyć regionalny wzrost poziomu morza. To sprawia, że istniejące prognozy mogą wymagać korekty. Nie wiadomo, jak duży będzie ten efekt i czy się utrzyma.

Co pokazują pływaki

Zespół przeanalizował dane z globalnego programu Argo, sieci około 4 000 robotycznych pływaków, które badają górne warstwy oceanów, a także zbiory satelitarne i atmosferyczne. Praca opublikowana w Nature Climate Change obejmuje lata od 1995 do 2024. Od 1995 do 2015 roku topnienie antarktycznego lodu morskiego w lecie pomagało utrzymywać AAIW. Od 2016 roku lód morski Antarktydy spadał do rekordowo niskich poziomów. Między 2016 a 2024 rokiem mniejszy dopływ słodkiej wody sprawił, że warstwa stała się bardziej słona, gęstsza i głębsza. Zmiana nastąpiła po okresie, w którym letnie topnienie utrzymywało ją w równowadze.

Deccan Herald opisał bezpośredni związek między odwróceniem zasolenia AAIW a mniejszą ilością słodkiej wody z topniejącego lodu morskiego. Wskazał też na cieplejszą i bardziej słoną wodę podnoszącą się z głębin oceanu.

Porównanie sprzed 130 000 lat

Ostatni raz AAIW przeszła podobną zmianę około 130 000 lat temu, pod koniec ostatniego okresu interglacjalnego. Antarktyda miała wtedy bardzo mało lodu.

Tamto przejście zajęło tysiące lat, nie dwie dekady. Najostrzejsze porównanie w pracy jest takie: zmiana, która w zapisie geologicznym zajmowała tysiąclecia, nastąpiła w ciągu dwóch dekad. Współczesna zmiana rozegrała się między 2016 a 2024 rokiem, w jednym odcinku zapisu Argo. Opublikowane wyniki nie mówią, czy masa wodna wraca do wcześniejszego stanu. Nie podają też, ile słodkiej wody dawałoby brakujące topnienie lodu morskiego.

Czego nie widzą modele

Tech Times podał, że modele klimatyczne nie wychwyciły tej zmiany. ETV Bharat opisał ją jako przebudowę globalnej cyrkulacji oceanicznej.

Badacze z Uniwersytetu w Melbourne powiedzieli, że zmiany w AAIW mogą wpłynąć na zdolność oceanu do magazynowania węgla i wypchnąć więcej nadmiaru ciepła do głębszych wód. W komunikacie uczelni czytamy, że AAIW pomaga magazynować węgiel, dostarczać tlen i napędzać globalne prądy oceaniczne. Warstwa ta rozprowadza ciepło, słodką wodę i węgiel po całej planecie. Uczelnia wydała komunikat w środę, a Xinhua opisała go następnego dnia.

Co pozostaje nieznane

Ani praca, ani komunikat uczelni nie podają, ile dodatkowego ciepła zmagazynuje przesunięta masa wodna. Nie ma tam też skali czasowej.

Okres badania kończy się w 2024 roku, a opublikowane wyniki nie prognozują dalszego przebiegu trendu. Późniejsze dane Argo pokazałyby, czy zmiana zasolenia się utrzymuje, czy wyrównuje się, ale praca nie zawiera takiej analizy. Badacze nie określają liczbowo wpływu tej zmiany na pochłanianie węgla przez ocean.